Czarnocin — cmentarz ewangelicki nad Wierzycą

Z Wikipedii (PL)

Drugi cmentarz ewangelicki Czarnocina leży na terenie leśnym, na południowo-wschodnim brzegu Wierzycy, około 2,8 kilometra od wsi w kierunku północno-wschodnim. Program opieki nad zabytkami miasta i gminy Skarszewy na lata 2024–2027 wymienia go jako cmentarz ewangelicki o powierzchni 0,13 ha. Wojewódzka ewidencja zabytków wymienia go pod pozycją 76 arkusza gminy Skarszewy. Stan jest bardzo zły — pozostało kilka mogił obramowanych polnymi kamieniami. Pierwszy, o powierzchni 0,06 hektara, leży po południowo-wschodniej stronie drogi ze Skarszew do Kleszczewa, przy drodze do Czarnocina. Pierwszy cmentarz leży około 400 metrów od wsi w kierunku północno-zachodnim. Jego granice zatarły się zupełnie, a na części terenu urządzono przystanek autobusowy. To pozycja 75 tej samej ewidencji. Słownik geograficzny podaje 355 katolików i 144 ewangelików. W spisie z 30 września 1921 roku naliczono 433 mieszkańców, w tym 82 ewangelików i 351 katolików. Wierni należeli do parafii ewangelickiej w Skarszewach (Schöneck). Ani kościoła, ani domu modlitwy we wsi nie było. Agathon Harnoch wymienia Czarnocin i Czarnocińskie Piece wśród miejscowości szkolnych parafii skarszewskiej. W tej parafii Harnoch naliczył 6403 dusze i osiem cmentarzy ewangelickich, nie wskazując, w których wsiach leżały. Według Słownika geograficznego już w 1198 roku Czarnocin wraz z całą okolicą Skarszew i Starogardu został darowany joannitom. W tym samym haśle zapisano, że w 1828 roku rząd pruski wydał wieś włościanom w wie…