Włynkówko — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Włynkówko, po niemiecku Neu Flinkow, miało własny cmentarz — po północnej stronie drogi biegnącej z centrum osady, na zboczu wzniesienia. Była to nekropolia bardzo mała, sześć na dziesięć metrów, położona wśród starych buków i otoczona kamiennym murem. W latach trzydziestych XX wieku była zaniedbana. Dziś jej obszar graniczy bezpośrednio z terenem przykościelnym, a inwentaryzacja z 2020 roku przypuszcza, że szczątki i nagrobki 16 pochowanych tu osób mogą znajdować się pod nowo wybudowanym parkingiem. Jan Wild podaje, że pochowano tu najpewniej 16 osób: siedmioro dorosłych i dziewięcioro dzieci, wszystkie — z jednym wyjątkiem, synem Hittmana — z rodziny Notzke. Czworo dzieci w wieku od roku do dwóch lat złożono w grobach w latach 1853–1859, a czworo zmarło na tyfus, który dziesiątkował ludność okolicy około 1855 roku. Włynkówko powstało w XVI wieku jako niewielki folwark przy wsi Włynkowo, a rozwinęło się przestrzennie w wieku XIX, kiedy jego częścią stała się osada Neumühle, po wojnie przemianowana na Korzec. Według Pagla Neumühle było wcześniej majątkiem, którego właścicielem był rolnik Notzke, i miało własny cmentarz. W 1939 roku Włynkowo i Włynkówko liczyły razem 734 mieszkańców, ewangelików należących do parafii mariackiej w Słupsku, w okręgu kościelnym Słupsk-Miasto. *Źródła: „Zapomniane cmentarze Gminy Słupsk. Inwentaryzacja — rewaloryzacja — upamiętnienie”, wystawa Stowarzyszenia „Słupia”, tekst A. Stachowiak, Swołowo 2020 (program NID „Wspólnie dla dziedzictwa”); K…