Grąsino — cmentarz wschodni (ewangelicki)

Z Wikipedii (PL)

Grąsino, po niemiecku Granzin, leżało w powiecie słupskim i przed 1945 rokiem było niemal w całości ewangelickie; własnego kościoła nie miało. Cmentarz ewangelicki leży przy wschodnim skraju wsi, w sąsiedztwie ostatnich zabudowań, w części, która należała niegdyś do folwarku Granzin A. Wyróżnia go bogaty drzewostan graniczny z klonów jesionolistnych. Dziś jest to ruina: teren silnie zarośnięty, ślady pochówków zatarte. Z nagrobków udokumentowano kamień narzutowy upamiętniający Sophie Deinert, zmarłą w 1937 roku. W 1784 roku Grąsino liczyło cztery dymy i było wcielone do kościoła Świętego Piotra na Starym Mieście w Słupsku. Brüggemann powołuje się tu na matrykułę tego kościoła z 7 lipca 1590 roku, według której było wtedy we wsi „sechs Bauerhöfe” i „2 wüste Kathen” — sześć gospodarstw chłopskich i dwie puste chałupy; z ich podlegających podatkowi łanów składało się w 1784 roku całe dobro. U wejścia od północy upamiętniono pochowanych tu uchodźców z Warmii — według wystawy z 2020 roku 14 osób — i ich duchownego Oskara Lingnaua (1877–1945), proboszcza z Łajs (Layss) na Warmii, zmarłego w Grąsinie 13 marca 1945 roku. W 1994 roku stał tu drewniany krzyż z inskrypcją dotyczącą pochówków z lat 1945–1995; wystawa z 2020 roku opisuje drewniany krzyż z granitową płytą, a serwis cmentarzy powiatu słupskiego — granitowy obelisk, leżący frontem do ziemi. Monografia i serwis nazywają Lingnaua pastorem, lecz według wystawy zarówno duchowny, jak i jego wierni byli katolikami. W Grąsinie b…