Salino — cmentarz ewangelicki nieczynny (A-1256)
Saulin
- Zniszczony / zamknięty
- 1945
- Powiat
- wejherowski
- Typ
- Cmentarz
- Denominacja
- ewangelickie
Z Wikipedii (PL)
Salino, po niemiecku Saulin, było przed 1945 rokiem wsią kościelną w powiecie lęborskim (Kreis Lauenburg). W 1268 roku wśród świadków darowizny księcia Warcisława dla klasztoru w Bukowie wymieniono Michała, prepozyta z Salina. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku zapisał w gminie wiejskiej Saulin 113 ewangelików, jednego katolika i dwoje Żydów, a w tamtejszym obwodzie dworskim — 62 ewangelików i ani jednego katolika. W 1784 roku Salino leżało dwie mile na północny wschód od Lęborka, nad jeziorem z dwiema wyspami porośniętymi dębami. Obok dworu z folwarkiem mieszkali pastor i zakrystian, gospodarz i siedmiu zagrodników; był młyn wodny, karczma i kuźnia — razem 15 dymów — a także las dębowy i połów ryb w jeziorze. Do parafii należało ponad 20 wsi szlacheckich i królewska kolonia Sellnow, a trzymali się jej także, jak zaznacza Brüggemann, „die Polnischen Einwohner des adelichen Dorfs Stresow” — polscy mieszkańcy szlacheckiej wsi Strzeszewo. Cmentarze ewangelickie były tu dwa i oba wpisano do rejestru zabytków decyzjami z 24 września 1988 roku. W rejestrze cmentarz nieczynny, założony w latach 1833–1845, figuruje pod numerem A-1256. Drugi, z lat 1839–1845, figuruje w rejestrze pod wcześniejszym numerem A-1255; jest dziś użytkowany jako cmentarz komunalny, a rozpoznać go można po klasycystycznej kaplicy grobowej rodziny von Rexin. Według opisu terenowego Marka Drzewieckiego, który rozróżnia oba założenia w terenie, stary cmentarz ewangelicki zajmuje około hektara i dzieli się …
Źródła zewnętrzne
- Wykaz rejestru zabytków województwa pomorskiego — Salino, cmentarze ewangelickie A-1255 i A-1256 — rejestr zabytków
- Program opieki nad zabytkami powiatu wejherowskiego na lata 2016–2019 — opracowanie
- P. Ellerholz, H. Lodemann, H. von Wedell, „General-Adressbuch der Ritterguts- und Gutsbesitzer im Deutschen Reiche”, z. 2: „Die Provinz Pommern”, Berlin 1879, s. 251 — źródło drukowane
- L. W. Brüggemann, „Ausführliche Beschreibung des gegenwärtigen Zustandes des Königl. Preußischen Herzogthums Vor- und Hinterpommern”, t. II cz. 2, Stettin 1784, s. 1080 — źródło drukowane
- P. Ellerholz, H. Lodemann, H. von Wedell, „General-Adressbuch der Ritterguts- und Gutsbesitzer im Deutschen Reiche”, z. 2: „Die Provinz Pommern”, Berlin 1879, s. 250–251 — źródło drukowane
- „Pommersches Güter-Adressbuch”, wyd. 2, Stettin 1905, s. 132–133 — źródło drukowane
- „Güter-Adressbuch für die Provinz Pommern”, wyd. 3, Leipzig 1911, s. 140–141 — źródło drukowane
- „Landwirtschaftliches Adressbuch der Rittergüter, Güter und Höfe der Provinz Pommern”, wyd. 8, Leipzig 1928, s. 128 — źródło drukowane
- „Das Evangelische Pommern”, cz. II: „Behörden, Kirchen, Pfarrstellen, Geistliche, Anstalten und Vereine”, wyd. Evangelischer Pfarrerverein der Provinz Pommern, Stettin 1932, s. 113 — źródło drukowane
Zauważyłeś błąd, znasz historię obiektu, masz zdjęcia z archiwum rodzinnego? Napisz — każda informacja idzie do bazy z atrybucją źródła. Baza w budowie.