Osiek — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Osiek — po niemiecku Osseck, a w dokumencie z 1399 roku Ossek — był majątkiem rycerskim w powiecie lęborskim, na jego skraju: *Słownik geograficzny* zaznacza, że leży „na granicy, w samym klinie wsuwającym się w powiat wejherowski”. W dzisiejszym podziale administracyjnym wieś należy do gminy Linia w powiecie wejherowskim. Przed 1945 rokiem wchodziła w skład okręgu urzędowego Rozłazino, a urząd stanu cywilnego miała w Dzięcielcu. W 1784 roku Osiek był siedzibą szlachecką dwie mile na wschód-południowy wschód od Lęborka; przez Łebę graniczył z Prusami Zachodnimi. Obok folwarku mieszkał zagrodnik; był młyn wodny, kuźnia i chałupa leśnika — razem 12 dymów. Wieś należała do parafii w Dzięcielcu (Dzincelitz). *Słownik geograficzny*, powołując się na gdańskie tablice woskowe, podaje, że w 1399 roku wymierzono granicę między Osiekiem a Tłuczewem; obecni przy tym byli Nitscze z Osłanina i Prsibke z Kczewa. W tym samym zapisie ustalono, że kto by granicy nie dotrzymał, miał zapłacić czterdzieści grzywien kary. Franz Schultz przytacza zapisy o Osieku z około 1414 roku z protokołów lęborsko-puckiego sądu ziemskiego, zachowanych na tak zwanych kopenhaskich tablicach woskowych. Według *Słownika geograficznego* wieś należała za czasów krzyżackich do wójtostwa mirachowskiego, a pod koniec XIX wieku majątek liczył 523 hektary i był w rękach rodziny Ziehlke. Schultz podaje dla majątku 546 hektarów i ciąg właścicieli od rodziny Boche, której dziedziczne lenno uznano w 1575 roku, przez Zelews…