Rybno

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Rybnie (kaszb. Ribno, niem. Rieben), gm. Gniewino, pow. wejherowski, położony ok. 1 km od wsi, na skraju lasu; nieopodal (ok. 300 m na południowy wschód) przebiegała linia kolejowa Wejherowo – Choczewo – Lębork. Wieś, stara osada pomorska, notowana jest od 11 listopada 1382 r., gdy komtur gdański Zygfryd Walpot von Bassenheim nadał Pantkenowi Marcenowiczowi 41 łanów w Rybnie do osadzenia na prawie chełmińskim; w czasach polskich należała do rodu von Rybinski, później m.in. do Przebendowskich, von Platena, von Blankensee, a od 1902 r. do Arnolda Johsta. Wg M. Drzewieckiego w 1885 r. mieszkało tu 88 katolików i 90 ewangelików, a wieś należała do parafii Wejherowo z kościołem filialnym w Górze. Cmentarz założono w latach 1935–1940. Zajmuje powierzchnię ok. 0,48 ha na rzucie trójkątnym, na stoku niewielkiego wzgórza splantowanego w dwa poziomy tarasów. Teren obsadzono szpalerem świerkowym, wewnątrz biegła aleja obsadzona tujami. Na wyższy taras, gdzie stała kaplica, prowadziły kamienne schody, których pozostałości widać do dziś; po kaplicy zachowały się tylko fundamenty, resztki cegieł i kamienne obwałowanie. W 1985 r. Karta cmentarza odnotowała dwa wolnostojące nagrobki z 1. poł. XX w. oraz sześć umocnionych mogił ziemnych; obecnie zachowane są trzy nagrobki, bez tablic i inskrypcji. Na dwóch mogiłach ziemnych umieszczono współczesne blaszane tabliczki: Leona i Leony Milewskich oraz Elżbiety Golla (zmarłych w 1945 r.) i małżeństwa Reschke. Teren jest silni…