Płochocinek — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Płochocinek leży nad krawędzią doliny Wisły, w dawnym powiecie świeckim. W 1885 roku mieszkało tu stu dziewiętnastu ewangelików; to tu, a nie w sąsiednim Płochocinie, stała ewangelicka szkoła. Nabożeństwa odprawiano w Nowem, a później w Warlubiu. 📌 Cmentarz ewangelicki w Płochocinku jest potwierdzony trzema niezależnymi źródłami, zgodnymi co do położenia w promieniu dziesięciu metrów. ⚠ Gminna ewidencja zabytków go jednak nie wymienia. ⚠ Uwaga na częstą pomyłkę: punkt podpisany na mapie lapidariów jako „cmentarz ewangelicki — Płochocin” po sprawdzeniu w ewidencji gruntów leży w obrębie Lipinki, o 1,1 kilometra na zachód, w lesie na skarpie doliny. W samym Płochocinie ewidencje znają wyłącznie cmentarze rzymskokatolickie; tamtejszy drewniany kościół świętego Wawrzyńca, wzniesiony w 1701 roku, również był katolicki. Płochocin liczył w 1885 roku sześćdziesięciu sześciu ewangelików, ale własnego miejsca pochówku dla nich nie potwierdzono. *Źródła: Gemeindelexikon für die Provinz Westpreussen… 1885, powiat świecki, s. 142–143, poz. 164; A. Harnoch, „Chronik und Statistik der evangelischen Kirchen in den Provinzen Ost- und Westpreussen”, Nidzica 1890, s. 535 i 539; Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. VIII, hasła „Płochocin” i „Płochocinek”; wojewódzka ewidencja zabytków, Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Toruniu, wykaz gminy Warlubie; ewidencja gruntów (ULDK), działka 041411_2.0014.193.*