Gdańsk-Długie Ogrody — cmentarz ewangelicki przy kościele świętej Barbary

Z Wikipedii (PL)

Na Długich Ogrodach (*Danzig-Langgarten*) już w 1387 roku stała kaplica świętej Barbary z przynależnym do niej szpitalem; dochody zapisał jej burmistrz Johann Wallrobe. W 1456 roku podniesiono ją do rangi kościoła parafialnego, a po Reformacji, od 1557 roku, była świątynią luterańską i pozostała nią do 1945 (katolicka ponownie od 1959). Parafia była wielka: liczyła osiem tysięcy dusz w mieście i cztery tysiące poza nim, a przy niej prowadzono dwa cmentarze — jeden w mieście, przy samym kościele świętej Barbary, i drugi w Stogach. Ten przykościelny był mały i zamknięto go około 1800 roku. Obok założono wtedy cmentarz ewangelicki o powierzchni około 0,5 hektara. Przestał przyjmować pochówki po otwarciu w 1869 roku nowej nekropolii w rejonie dzisiejszych ulic Zakopiańskiej i Bema, a urzędowo zamknięto go po 1945 roku. Parafii nie oszczędziły wojny. W 1806 roku w kościele świętej Barbary urządzono magazyn słomy, w czasie oblężenia 1807 roku lazaret wojskowy, a po wkroczeniu Francuzów magazyn furażu — przepadły wtedy chrzcielnica i ołtarz, a nabożeństwa odprawiano częściowo w budynku szpitalnym, częściowo na przyległym dziedzińcu. Do służby Bożej świątynia wróciła dopiero w 1814 roku. 📌 Ten wpis prowadził dawniej pod jedną nazwą trzy różne przedmieścia Gdańska — Stare Szkoty, Nowe Ogrody i Długie Ogrody — i dwa wyznania naraz. Rozplątano go 7 września 2026: opisuje cmentarz luterański przy kościele świętej Barbary, bo to on jest tu opisany i on jeden z tej trójki jest w źródłac…