Gdańsk, św. Barbary (parafia)

Z Wikipedii (PL)

Kościół św. Barbary przy Długich Ogrodach na Starym Przedmieściu w Gdańsku należał do najstarszych świątyń miasta. Początki sięgają 1387 r., gdy poza murami miejskimi założono szpital dla zakaźnie chorych z podległą kościołowi NMP kaplicą św. Barbary (Barbara Capella). W 1436 r. przebudowano ją na halę dwunawową bez prezbiterium, a 28 stycznia 1456 r. decyzją biskupa kujawskiego (włocławskiego) Jana Gruszczyńskiego kaplicę szpitalną podniesiono do rangi kościoła parafialnego — jednego z sześciu parafialnych kościołów Gdańska — przy którym powstała szkoła parafialna. W toku Reformacji, po 1525 r., gmina przeszła na luteranizm; w 1557 r., po przebudowie, kościół stał się świątynią ewangelicką i pozostał nią aż do 1945 r. W latach 1619-1620 wieżę zwieńczono renesansowym hełmem, w 1726-1728 dobudowano barokową nawę południową, a w 1746-1747 gdański organmistrz Andreas Hildebrandt zbudował 39-głosowe organy. W okresie pruskim i Wolnego Miasta parafia św. Barbary była jedną ze staromiejskich gmin ewangelickich (Stadtgemeinde) w ramach superintendentury Danzig-Stadt — adres administracyjny erygowano 1772, a od 1814 r. ponownie pełniła funkcję ewangelickiego kościoła parafialnego. W 1900 r. Gdańsk liczył ok. 140 tys. mieszkańców, z czego ok. 60% stanowili ewangelicy, skupieni m.in. wokół tej parafii. W 1945 r. kościół spłonął i uległ zniszczeniu w ok. 60% — był jednym z najbardziej zrujnowanych w mieście. Odbudowę rozpoczęto w 1956 r., w 1959 r. obiekt przejął Kościół rzymskokatolick…