Gdańsk, św. Barbary (parafia)

Z Wikipedii (PL)

Kościół św. Barbary przy Długich Ogrodach na Starym Przedmieściu w Gdańsku należał do najstarszych świątyń miasta. Początki sięgają 1387 roku, gdy poza murami miejskimi założono szpital dla zakaźnie chorych z podległą kościołowi NMP kaplicą św. Barbary (Barbara Capella). W 1436 roku przebudowano ją na halę dwunawową bez prezbiterium, a 28 stycznia 1456 roku decyzją biskupa kujawskiego (włocławskiego) Jana Gruszczyńskiego kaplicę szpitalną podniesiono do rangi kościoła parafialnego — jednego z sześciu parafialnych kościołów Gdańska — przy którym powstała szkoła parafialna. W toku Reformacji, po 1525 roku, gmina przeszła na luteranizm; w 1557 roku, po przebudowie, kościół stał się świątynią ewangelicką i pozostał nią aż do 1945 roku W latach 1619-1620 wieżę zwieńczono renesansowym hełmem, w 1726-1728 dobudowano barokową nawę południową, a w 1746-1747 gdański organmistrz Andreas Hildebrandt zbudował 39-głosowe organy. W okresie pruskim i Wolnego Miasta parafia św. Barbary była jedną ze staromiejskich gmin ewangelickich (Stadtgemeinde) w ramach superintendentury Danzig-Stadt — adres administracyjny erygowano 1772, a od 1814 roku ponownie pełniła funkcję ewangelickiego kościoła parafialnego. W 1900 roku Gdańsk liczył około 140 tys. mieszkańców, z czego około 60% stanowili ewangelicy, skupieni między innymi wokół tej parafii. W 1945 roku kościół spłonął i uległ zniszczeniu w około 60% — był jednym z najbardziej zrujnowanych w mieście. Odbudowę rozpoczęto w 1956 roku, w 1959 roku ob…