Łebień — dawny kościół ewangelicki (ob. NMP Królowej Polski)

Z Wikipedii (PL)

Łebunia — po niemiecku Labuhn — jest starą wsią kościelną, ewangelicką od czasów Reformacji. 📌 Kościół jest tu starszy niż pierwsza wzmianka o nim: schematyzm diecezji chełmińskiej notuje go dopiero w 1410 roku, ale zakłada, że ufundował go znacznie wcześniej jeden z biskupów kujawskich, do których wieś należała. Z obszaru tej parafii wydzielono później kościoły w Rozłazinie, Dzięcielcu i Bukowinie — Łebunia była więc pniem, z którego wyrosło sąsiedztwo. 📌 Rok 1566 przesądził o wyznaniu. Biskup Wolski sprzedał wtedy wieś Ernstowi von Weiher, a ten jako prywatny patron trwale wprowadził Reformację; pierwszego pastora, Cassiusa, odnotowano w 1570 roku, a w 1764 urząd sprawował Gallasius. Według Neuendorffa (1850) do 1637 roku patronami parafii byli Grellowie; należał do niej między innymi Dzięcielec z kaplicą, w której nabożeństwa odprawiano w święto Oczyszczenia Marii i jesienią. Heinrich Koops (1967) zaznacza, że kościół w Łebuni uchodził za filię Bukowiny — w wykazach powiatowych figuruje jednak jako samodzielna parafia z patronem honorowym. Zachowany ceglany, neogotycki kościół wzniesiono w 1870 roku. Meyers notuje około 1905 roku własny kościół ewangelicki i 284 mieszkańców, a spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku — 494 ewangelików i 47 katolików; ci ostatni podlegali parafii w Lęborku. 🟡 Liczbę około 2 100 wiernych parafii w 1940 roku podaje się bez wskazania źródła. Po 1945 roku kościół przejęli katolicy — dziś jest kościołem parafialnym pod wezwaniem świętego Michała…