Wierzchucino — dawny kościół ewangelicki (Wierschutzin)

Z Wikipedii (PL)

Wierzchucino, po niemiecku Wierschutzin, to wieś i dawna domena rządowa w powiecie lęborskim, dziś na skraju powiatu puckiego. Książę Świętopełk darował ją w 1257 roku cysterkom z Żarnowca, po nich objęły ją norbertanki, a od 1771 roku gospodarowali tu dzierżawcy; po zajęciu Pomorza przez Prusy rząd pozostawił wieś przy klasztorze. Wyznanie zmieniło się tu w ciągu jednego stulecia. W 1772 roku wieś była całkowicie kaszubska i katolicka; sto lat później odnotowano 92 ewangelików, a ich liczba szybko rosła. Należeli do rozległej parafii w Osiekach Lęborskich — dawnej wsi biskupiej z prawem do bursztynu, gdzie kościół stał od około 1400 roku, a patronat od 1621 roku dzierżył ród von Krockow. Parafie powiatu lęborskiego liczyły wtedy po dwadzieścia i więcej wsi, a do kościoła bywało i po dwie mile drogi; po wizytacji generalnej 1887 roku zaczęto je dzielić i stawiać kościoły pomocnicze. Potrzebę wzniesienia świątyni filialnej w Wierzchucinie zgłoszono po wizytacji generalnej komisji Kościoła Ewangelickiego w Osiekach, 18 października 1887 roku. 📌 Kościół stanął w 1904 roku, i mówią to zgodnie oba źródła: Schultz wylicza Wierzchucino wśród czterech kościołów pomocniczych powiatu lęborskiego, wzniesionych kolejno w 1904, 1909, 1910 i 1911 roku, a Marek Drzewiecki podaje dokładny dzień zakończenia budowy — 2 września 1904. Rok 1882 należy do neogotyckiego kościoła w Janowicach, tego samego, z którego przeniesiono tu później wyposażenie. Budowlę poprzedziła świątynia z muru pruskie…