Gdańsk-Święty Wojciech — kaplica ewangelicka (St. Albrecht 86)

Z Wikipedii (PL)

Święty Wojciech, po niemiecku St. Albrecht, był od średniowiecza miejscowością katolicką: dawną własnością biskupów kujawskich, z kościołem parafialnym i kaplicą upamiętniającą świętego Wojciecha, który według tradycji miał tu po raz pierwszy głosić chrześcijaństwo. Mieszkający tu ewangelicy należeli do parafii w Pruszczu. Dla nich istniała w Świętym Wojciechu ewangelicka kaplica. Według księgi adresowej z 1905 roku nabożeństwa odprawiał w niej co tydzień, w czwartek wieczorem — latem o godzinie 20, zimą o 19.30 — duchowny Tellchow z Pruszcza (Praust). Gdańska księga adresowa z 1910 roku podaje, że nabożeństwa odbywały się w niej co cztery tygodnie, w niedzielę o dziesiątej. W księdze adresowej jako miejsce nabożeństw podano posesję St. Albrecht 86. Roczniki 1914 i 1918 nazywają kaplicę kościołem filialnym parafii w Pruszczu (Filialkirche von Praust); według rocznika 1914 nabożeństwa odbywały się w niej co cztery tygodnie, w niedzielę o drugiej po południu. 🟡 Źródła nie zgadzają się w jednym szczególe. W 1772 roku przeszedł pod władzę pruską; do Gdańska jako przedmieście włączono go według opisu rejencji gdańskiej z 1869 roku w 1828 roku, a według Encyklopedii Gdańskiej w 1814 roku. Erich Keyser w „Danzigs Geschichte” z 1921 roku podaje ponadto, że konwencja elbląska z 6 grudnia 1807 roku przyznała napoleońskiemu Wolnemu Miastu Gdańskowi, obok innych terenów, dawne biskupie przedmieścia: Święty Wojciech, Stare Szkoty i Chełm. Almanach parafii Prus Zachodnich z 1913 roku za…