Diakonia — istota i biblijne korzenie

Diakonia to słowo z greki — oznacza służbę. I to jest istota: służba potrzebującym. Kościół nie może milczeć, kiedy obok niego ktoś głoduje, choruje czy jest wykluczony.

Historia diakonijnej działalności sięga czasów Marcina Lutra. W 43. tezie napisał on: „Należy nauczać chrześcijan, że lepiej wspierać ubogich lub pomagać potrzebującym, niż kupować odpusty„. Jego współpracownik Jan Bugenhagen tworzył przy parafiach skrzynki dla biednych — pierwsze systemy pomocy socjalnej.

Za datę narodzenia zorganizowanej Diakonii w Niemczech przyjmuje się rok 1848, kiedy to podczas rewolucji bieda przybierała na sile, a Kościół ewangelicki powołał Komisję Centralną Misji Wewnętrznej. Jej mottem były słowa ks. Johanna Hinricha Wicherna: „Każda praca powinna być wykonywana najpierw sercem, a dopiero później czynami lub słowem”.

W Polsce działalność diakonijna towarzyszy Kościołowi od początku. Po II wojnie światowej, gdy instytucje diakonijne zostały zlikwidowane, Diakonia skoncentrowała się na działaniach wewnątrzparafialnych. Wraz z przemianami ustrojowymi w 1993 roku powołano koordynatora ds. diakonii, a w 1999 roku Diakonia Polska uzyskała osobowość prawną.

Główne zadania Diakonii Polskiej to koordynowanie działań ogólnokościelnych oraz wspieranie diecezji i parafii w działaniach lokalnych. Organizuje seminaria, warsztaty, prowadzi punkt przeciw przemocy. Ważna jest też współpraca międzynarodowa z Diakonisches Werk w Niemczech oraz z diakoniami Skandynawii, Czech, Węgier i Słowacji.

Diakonia działa bez względu na wyznanie — pomaga wszystkim potrzebującym. Świadczą o tym ekumeniczne akcje charytatywne prowadzone wspólnie z Caritas i Eleos. Od 2007 roku Diakonia przyznaje nagrodę Miłosierny Samarytanin za szczególne zaangażowanie.

Znakiem rozpoznawczym Diakonii w Europie jest logo — krzyż z koroną, zaprojektowany w 1925 roku. Krzyż oznacza Boże miłosierdzie w Chrystusie, który poniósł nasze grzechy, a korona — Jego zmartwychwstanie i zwycięstwo nad śmiercią.