Diakonat żeński

Diakonat to wspólnota sióstr lub braci, którzy poświęcają swoje życie dla służby na rzecz bliźniego. Pierwszy diakonat żeński powstał w 1833 roku w Kaiserswerth w Niemczech, założony przez ks. Teodora Fliednera. Męski diakonat powstał w 1842 roku z inicjatywy ks. Johanna Hinricha Wicherna.

W Polsce przed II wojną światową działało kilka diakonatów żeńskich — w tym w Warszawie (założony w 1878 roku przez ks. Leopolda Otto) i w Bytomiu-Miechowicach (prowadzony przez słynną Matkę Ewę von Tiele-Winckler). Jednak po wojnie większość z nich przestała istnieć.

Dziś w Kościele Ewangelicko-Augsburskim w Polsce działa tylko jeden Diakonat Żeński Eben-Ezer w Dziegielowie koło Cieszyna. Słowa Eben-Ezer pochodzą z 1 Księgi Samuela i oznaczają „Aż dotąd pomagał nam Pan„ — są nawiązaniem do biblijnego Kamienia Pomnika.

Diakonat ten założył w 1923 roku ks. Karol Kulisz. Siostry diakonisy żyją razem, pracują razem, modlą się razem. Poświęcają życie służbie bliźniemu — w domach opieki, w pracy z dziećmi, w pomocy charytatywnej. Ich życie ma charakter wspólnotowy i duchowy.

Diakonat żeński ma swoją duchowość — jest powołaniem, nie tylko zawodem. Siostry żyją w celibacie, noszą specjalny strój — jednolitą suknię i czepkę w formie welonu. Istotną częścią życia jest formacja duchowa i wspólnotowa.

Władzami Diakonatu są: zarząd, zgromadzenie zwane radą sióstr oraz rada opiekuńcza. Opiekę duszpasterską sprawuje Duszpasterz Diakonatu. Obecnie nieliczne siostry pracują w Domu Opieki w Dziegielowie.