Urząd diakonów i diakonia w parafiach

Ustanowienie urzędu diakona wywodzi się z pierwszych wieków Kościoła. W Dziejach Apostolskich czytamy o powołaniu siedmiu diakonów, których głównym zadaniem było usługiwanie przy stołach i dbanie o wdowy (Dz 6,1–6). To apostołowie wybrali ich do tej służby, a przez nałożenie rąk zostali ustanowieni.

W Kościele Ewangelicko-Augsburskim w Polsce od 1998 roku służba diakona jest posługą duchowną. Sprawują ją zarówno mężczyźni, jak i kobiety — diakonki i diakoni. Po odpowiednim przygotowaniu teologiczno-pedagogicznym są ordynowani przez nałożenie rąk i modlitwę na urząd diakona.

Diakoni otrzymują wszystkie prawa przysługujące księżom za wyjątkiem administrowania parafią. Najczęściej zajmują się pracą katechetyczną i charytatywną.

W parafiach diakonią zajmują się przede wszystkim duchowni oraz osoby świeckie działające w parafialnych komisjach diakonijnych, powołanych do życia w 1993 roku. Zadania tych komisji koncentrują się na rozpoznawaniu potrzeb członków wspólnoty, organizowaniu akcji pomocowych oraz służbie odwiedzinowej.

W wielu parafiach odbywają się kiermasze adwentowe, spotkania seniorów, konsultacje lekarskie i prawne. Prowadzone są punkty wydawania odzieży, wypożyczalnie sprzętu rehabilitacyjnego, organizowana jest pomoc materialna. Niektóre parafie prowadzą działalność zinstitucjonalizowaną — domy opieki, świetlice, hospicja.

To misyjny charakter działalności parafii ewangelickich — dzięki współpracy z lokalnymi samorządami Kościół staje się obecny i rozpoznawalny w przestrzeni publicznej.