Wyznaczniki ewangelickiego etosu

Ewangelicka etyka ma swoje źródło w antropologii biblijnej — przekonaniu o całkowitej grzeszności rodzaju ludzkiego. Człowiek uległ zepsuciu w wyniku upadku w grzech. Utracił wolną wolę i umiejętność samodzielnego czynienia dobra.

Marcin Luter formułował etykę w odpowiedzi na konkretne problemy Kościoła. Nie stworzył systemu etycznego, ale wyznaczył jego ramy. Dla niego wiara staje się zasadą etyki — zrywa z uczynkowym pojmowaniem moralności.

„Chrześcijanin jest całkowicie wolnym panem wszystkich rzeczy, nikomu niepodległy — pisał Luter. Ale jest też najuleglejszym sługą wszystkich„. Ta formuła ukazuje przestrzeń chrześcijańskiej wolności. Wolność to służba jednostki na rzecz bliźnich.

Etyka ewangelicka nie jest perfekcjonistyczna — nie dąży do osiągnięcia świętości na ziemi. Zbawienie jest darem, nie wynikiem uczynków. Dobre uczynki są odpowiedzią na Boży dar łaski — manifestacją wiary. Najważniejsze jest przykazanie miłości bliźniego.

Człowiek odpowiada przed Bogiem za własne wybory. Kościół nie ma skodyfikowanej nauki moralnej, ale formułuje stanowiska w kwestiach etycznych będących przedmiotem debaty społecznej.