Czas Wielkanocy · tydzień 7 · kolor: bial
2020-12-24 · Nabożeństwa specjalne · WIGILIA NARODZENIA PANSKIEGO, nabozenstwo poranne

Różdżka z pnia Jessego — pokój, który rodzi się w sercu

Perykopa: Księga Izajasza 11, 1-10

Pytanie, które musimy zatem sobie dzisiaj wszyscy zadać, brzmi: czy w Bożym Narodzeniu dostrzegamy jeszcze Boga? Czy dostrzegamy przychodzącego do nas Chrystusa?

Tekst kazalny

Księga Izajasza 11, 1-10

Biblia Warszawska

**1** I wyrośnie różdżka z pnia Isajego, a pęd z jego korzeni wyda owoc. **2** I spocznie na nim Duch Pana; Duch mądrości i rozumu, Duch rady i mocy, Duch poznania i bojaźni Pana. **3** I będzie miał upodobanie w bojaźni Pana. Nie według widzenia swoich oczu będzie sądził ani według słyszenia swoich uszu rozstrzygał, **4** lecz według sprawiedliwości będzie sądził biednych i według słuszności rozstrzygał sprawy ubogich na ziemi. Rózgą swoich ust będzie chłostał zuchwalca, a tchnieniem swoich warg zabije bezbożnika. **5** I będzie sprawiedliwość pasem jego bioder, a prawda rzemieniem jego lędźwi. **6** I będzie wilk gościem jagnięcia, a lampart będzie leżał obok koźlęcia, cielę i lwiątko, i tuczne bydło będą razem, a mały chłopiec je poprowadzi. **7** Krowa będzie się pasła z niedźwiedzicą, ich młode będą leżeć razem, a lew będzie karmił się słomą jak wół. **8** Niemowlę bawić się będzie nad jamą żmii, a do nory węża wyciągnie dziecię swoją rączkę. **9** Nie będą krzywdzić ani szkodzić na całej mojej świętej górze, bo ziemia będzie pełna poznania Pana jakby wód, które wypełniają morze. **10** I stanie się w owym dniu, że narody będą szukać korzenia Isajego, który załopocze jako sztandar ludów; a miejsce jego pobytu będzie sławne.

Główne myśli
  • Wigilia ma sens tylko wtedy, gdy obok zewnętrznej tradycji sięgamy do Bożego Słowa — w przeciwnym razie Boże Narodzenie staje się świętem „Bożym już tylko z nazwy".
  • Zapowiedziana przez Izajasza „różdżka z pnia Isajego" to nie kolejny potomek Dawida, lecz sam Bóg, który w Jezusie Chrystusie staje się człowiekiem — prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem zarazem.
  • Boże Narodzenie zwiastuje pokój, który nie jest jeszcze pełnym, kosmicznym pokojem z proroctwa, lecz pokojem rodzącym się w ludzkim sercu i niesionym dalej przez tych, którzy przyjęli Ewangelię.
  • Pełnia obrazu Izajasza — gdzie wilk leży z jagnięciem — wypełni się dopiero w paruzji; nasza odpowiedzialność dziś polega na budowaniu Królestwa Pokoju przez miłość, dobroć, przebaczenie i współczucie.
Streszczenie

O czym mówił pastor

Wigilijne kazanie wygłoszone w gdańskim Kościele Zbawiciela w trudnym pandemicznym grudniu 2020 roku jest osadzone na proroctwie z jedenastego rozdziału Księgi Izajasza — tekście, w którym prorok zapowiada przyjście sprawiedliwego Króla z rodu Dawidowego, na którym spocznie Duch Pana. Kaznodzieja od pierwszych zdań zaznacza, że Wigilia jest momentem szczególnym, uroczystym zwieńczeniem Adwentu, porównywalnym z napięciem Izraelitów stojących u progu wyjścia z Egiptu. To godzina, w której wspólnota wierzących czeka na cud, jaki dwa tysiące lat temu wydarzył się w betlejemskim żłobie, a który wciąż na nowo powtarza się wtedy, gdy Bóg rodzi się w ludzkim sercu.

Centralnym pytaniem kazania jest jednak nie sentyment, lecz teologiczna trzeźwość: czy w naszym Bożym Narodzeniu dostrzegamy jeszcze Boga? Kaznodzieja przywołuje wyniki testu skojarzeniowego przeprowadzonego wśród czterdziestu studentów deklarujących się jako wierzący chrześcijanie. Na hasło „Boże Narodzenie" padały odpowiedzi: choinka, święty Mikołaj, prezenty, jemioła, kolędy, wolny dzień. Ani jedna osoba nie napisała, że to narodziny Zbawiciela. Ten obraz pozwala kaznodziei sformułować mocną tezę — Boże Narodzenie często jest „Boże już tylko z nazwy", a brak miejsca dla Jezusa w naszych obchodach świąt jest nowoczesnym powtórzeniem braku miejsca w betlejemskiej gospodzie. Sama tradycja, opłatek, biały obrus, choinka czy wymyślne potrawy nie są złem; stają się jednak puste, gdy nie sięgamy po Słowo Boże, gdy nie wsłuchujemy się w Ewangelię godową.

Druga część rozważania prowadzi słuchaczy od tradycji do dogmatu. Sprawiedliwy Król zapowiedziany przez Izajasza nie jest, jak podkreśla kaznodzieja, sentymentalnym „Jezusem malusieńkim", lecz Bożym Synem, który objawi sprawiedliwość paradoksalną — bezgrzeszny umrze za grzeszników, sprawiedliwy poniesie karę za niesprawiedliwych. Izajasz, zwany w tradycji „Ewangelistą Starego Testamentu" lub „piątym Ewangelistą", szczególnie wiele miejsca poświęca zapowiedzi narodzin Emanuela — Boga z nami. To imię niesie w sobie całą tajemnicę Wcielenia: Bóg w Jezusie staje się jednym z ludzi, dzieli z nami trudy i znoje. Różdżka z pnia Isajego nie jest zatem zwykłym potomkiem Dawida; w niej objawia się sam JHWH, Duch mądrości i rozumu, Duch rady i mocy, Duch poznania i bojaźni Pana. Tu kaznodzieja przypomina jeden z fundamentów chrystologii: Jezus Chrystus jest prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem zarazem.

Trzecia część kazania koncentruje się na słowie kluczu — pokoju. Proroctwo Izajasza maluje obraz idylliczny: wilk gościem jagnięcia, lampart obok koźlęcia, niemowlę bawiące się nad jamą żmii. Kaznodzieja stawia uczciwe pytanie — czy ten pokój nastał wraz z narodzinami w Betlejem? Odpowiedź jest realistyczna: nie w sensie dosłownym. Wystarczy przypomnieć rzeź niewiniątek dokonaną na rozkaz Heroda, historię, która pozostaje w cieniu sielankowej stajenki, lecz uświadamia, że pełny pokój Izajasza nastanie dopiero wraz z powtórnym przyjściem Chrystusa, gdy będzie nowa ziemia i nowe niebo. To jednak nie zwalnia wierzących z odpowiedzialności już teraz. Pokój Boży, choć w pełni eschatologiczny, jest jednocześnie obecny — niesiony przez nas i w nas, gdy Chrystus rodzi się w naszych sercach, gdy dzielimy się miłością, dobrocią, przebaczeniem, współczuciem. Miarą tego pokoju jest niesiona dalej Ewangelia o Zbawicielu, który pojednał ludzi z Bogiem, wziąwszy na siebie ich grzechy.

Kazanie zamyka pastoralna nuta dostrojona do realiów grudnia 2020 roku — święta inne niż zwykle, rozłąka z bliskimi, troska o zdrowie, lęk o pracę, samotność w izolacji. Mimo tego ciężaru Boże Narodzenie pozwala odczuwać radość: radość ze zbawienia, z usprawiedliwienia, z faktu, że Bóg posłał swego Syna, abyśmy mieli pokój i pojednanie. Kaznodzieja życzy słuchaczom trzech postaw biblijnych — by wraz z aniołami umieli wysławiać Boga, by wraz z pasterzami i mędrcami umieli odnaleźć Dziecię i rozpoznać w Nim Chrystusa, oraz by — jak Anna i Symeon — umieli przyjąć na ręce wielki Boży dar zbawienia, ofiarowany darmo z łaski.

Tematy luterańskie w tym kazaniu

Czego uczy nas to kazanie

Hasła teologiczne najbliżej tematycznie tego kazania (semantyczne podobieństwo).

Archiwum Otwórz pełny zapis nabożeństwa — pełna transkrypcja (czytania, modlitwy, kazanie pastora)

# 24 grudnia, WIGILIA NARODZENIA PAŃSKIEGO, nabożeństwo poranne # Zrodlo: https://youtu.be/f8T37F5Yw6A # Data nabozenstwa: 2020-12-24

Muzyka Zdjęcia i montaż Wielkie prawa zastrzeżone. Muzyka Nie bójcie się, bo oto zwiastuje Wam radość wielką, która będzie udziałem wszystkiego ludu, gdyż dziś narodził się Wam Zbawiciel, którym jest Chrystus Pan w mieście Dawidowym. Tym fragmentem godowej Ewangelii zapisanej przez ewangelistę Łukasza witam Was wszystkich drodzy bardzo serdecznie. Wigilię Bożego Narodzenia. W związku z pandemią w tym roku wyjątkowo spotykamy się dwukrotnie. Na porannym nabożeństwie, co w Wigilię nie jest zwyczajowe i na nabożeństwie opołudniowym wieczornym.

Chcemy w ten sposób dać możliwość, by wszystkie miejsca, które są dopuszczone w ten dzień, były dziś przez nas zajęte. I tak jest teraz i będzie opołudniowo. Witam Was wszystkich drodzy bardzo serdecznie na świątecznym nabożeństwie, w kościele i na transmisji na żywo. Życzę, by ten szczególny dzień i te święta nie były w cieniu pandemii, ale by to Pan był prawdziwie w nas obecny. Narodzony Beklejem Zbawiciel Jezus Chrystus. Jemu śpiewajmy na chwałę kolędy, Jemu zanieśmy wszystkie nasze prośby w modlitwach i wsłuchajmy się w to, co ma nam przez proroka dzisiaj do powiedzenia.

Zaśpiewajmy pierwszą z kolęd, numer trzydzieści pięć. Zdjęcia i montaż Muzyka Aż niepłatranym, Bóg odbaczyć tęszy słoń, Żeby niepływ od kogoch rada, Nie rosti w kogoś wstąpi. Niepłatranym, jak niech radał, Aż niepłatranym, jak niech radał, Węzczyny i węzczyny i zan, A z tą żołniercą, I wiesz, opiek, zan. Zdjęcia i montaż Lud, który chodzi w ciemności, ujrzy światło wielkie. Alleluja! Chwała niech będzie Ojcu i synowi i duchowi świętemu Muzyka Muzyka Kriste elejson Kriste elejson Chwała Bogu na wysokościach I pochuj na ziemi, i pochuj na ziemi, a chłóczam dobre w podomaniu.

Módlmy się. Bożej Ojcze nasz Miewiański, dziękujemy Ci za okazano nam łaskę i zmiłowanie we wcielonym Synu Twoim, Jezusie Chrystusie. Spraw, aby światło nocy betlejemskiej zajaśniało wszystkim ludziom. i wiodło ich do Ciebie jako źródła życia wiecznego. Wysłuchaj nas przed Jezusa Chrystusa, który z Tobą i z Duchem Świętym, prawdziwy Bóg, żyje i króluje na wieki wieków. Amen. Muzyka Pan niech będzie z wami. Słuchajmy się teraz, drodzy, we fragmenty Pisma Świętego przeznaczone na wigilijne nabożeństwo. Najpierw czytam lekcję zapisaną przez apostoła Pawła w liście do Galacjan w czwartym rozdziale.

Kiedy jednak nadeszła pełnia czasu, Bóg posłał swego Syna, który narodził się z niewiasty. Narodził się pod prawem, żeby wykupić tych, którzy podlegali prawu, abyśmy otrzymali przybrane synostwo. A ponieważ jesteście synami, Bóg wysłał ducha swego Syna do naszych serc, który woła Abba Ojcze. Tak więc nie jesteś już niewolnikiem, lecz synem, a jeśli synem, to i dziedzicem z woli Boga. Tyle słów lekcji. A błogosławieni są ci, którzy słuchają słowa Bożego i strzegą go. Alleluja! Muzyka A teraz słuchajmy się w godową Ewangelię, którą zapisał ewangelista Łukasz w drugim rozdziale w wierszach od pierwszego do dwudziestego.

W tamtych dniach wyszedł dekret cesarza Augusta, aby z całym imperium przeprowadzić spis ludności. Ten pierwszy spis został przeprowadzony za Twiriniusza, namiestnika z Syrii. Udawali się wszyscy, aby się zapisać, każdy do swojego miasta. Wyruszył także Józef z miasta Nazaret w Galilei do Betlejem miasta Dawidowego w Judei, ponieważ pochodził z domu i z rodu Dawida, aby się zapisać wraz ze swoją żoną Marią, która oczekiwała dziecka. A gdy tam byli, nadszedł czas, aby porodziła i urodziła swojego pierworodnego syna, zawinęła go w pieluszki i położyła w żłobie, ponieważ zabrakło dla nich miejsca w gospodzie.

W tej okolicy koczowali pasterze i trzymali nocne straże nad swoim stadem. Nagle ukazał się im anioł Pana i chwała Pana zajaśniała wokół nich. Ogarnął ich wielki strach. Lecz anioł powiedział do nich, nie bójcie się, oto przynoszę wam dobrą nowinę, wielką radość dla całego ludu. Dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, który jest Chrystusem Panem, a oto znak dla was. Znajdziecie niemowlę zawinięte w pieluszki i położone w żłobie. Natychmiast dołączyły do anioła liczne zastępy z nieba, które wielbiły Boga i mówiły Chwała Bogu na wysokościach, a na ziemi pokój ludziom, których sobie podobał.

Kiedy aniołowie wrócili do nieba, pasterze mówili między sobą, chodźmy do Betlejem i zobaczmy to, co Pan nam oznajmił. Niezwłocznie poszli i znaleźli Marię, Józefa i niemowlę położoną w żłowiek. Gdy je zobaczyli, opowiedzieli, co im zostało objawione o tym dziecku. Wszyscy, którzy słuchali, dziwili się temu, co opowiadali im pasterze. A Maria zachowywała wszystkie te słowa i rozważała je w swoim sercu. Pasterzy natomiast wrócili, wielbiąc i wysławiając Boga za wszystko, co usłyszeli i zobaczyli, jak zostało im powiedziane.

Bądź pochwalony, Panie. Jezu. A teraz złączmy się w duchu ze wszystkimi wierzącymi w Chrystusa na ziemi i wyznajmy naszą wiarę w Trójjedynego Boga. A teraz Wierzę w Boga Ojca Wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi i w Jezusa Chrystusa, Syna Jego jedynego, Pana naszego, który się począł z Ducha Świętego. Narodził się z Marii Panny, umęczon pod Poncjuszem Piłatem, ukrzyżowan, umarł i pogrzebien. Wstąpił do piekieł, trzeciego dnia zmartwychwstał. Wstąpił na niebiosa, siedzi po prawicy Boga Ojca Wszechmogącego, skąd przyjdzie sądzić żywych i umarłych.

Wierzę w Ducha Świętego, święty Kościół powszechny, społeczność świętych, grzechów odpuszczenie, ciała zmartwychwstanie i żywot wieczny. Amen. Amen. Amen. Pozwierci do wieku, pozwierci z węserem, Pozwierci, pozwierci do wieku. ZANG EN MUZIEK Muzyka Muzyka Zdjęcia i montaż Śpiewajcie, trudowie, Umyjam, koniec, Śpiewajmy za swego, A dojdzie. ZANG EN MUZIEK Zabaruj. Zdjęcia i montaż Łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa, miłość Boga Ojca i społeczność Ducha Świętego niech będzie z nami wszystkimi teraz i na wieki.

Amen. Drodzy, wsłuchajmy się teraz w słowo proroka. Słowo proroka Izajasza zapisane w XI rozdziale jego księgi w wierszach od I do X. Z pniaje sego wyrośnie gałązka, tęt wyjdzie z jego korzeni. Duch Pana spocznie na nim, duch mądrości i rozumu, duch rady i mocy, duch wiedzy i bojaźni Pana. "Upodoba sobie w bojaźni Pana, nie będzie sądził według tego, co zobaczą oczy, nie będzie wydawał wyroków według tego, co usłyszą uszy. Lecz będzie sądził biednych sprawiedliwie, zgodnie z prawem obroni uciśnionych w kraju.

Rózgą swoich ust uderzy ziemię, tchnieniem wark zabije niegodziwego. Sprawiedliwość będzie pasem na jego biodrach, wierność pasem na jego lędźwiach. Wtedy wilk będzie przebywał z barankiem, lampard leżał razem z koźlęciem, cielę, młody lew i wół będą razem, a mały chłopiec będzie je prowadził. Krowa będzie paść się z niedźwiedzicą, ich młode będą leżeć razem. Lew jak wół będzie jadł słomę. Niemowlę będzie się bawić przy noże kobry, dziecko położy rękę na kryjówce żmini. Nie będą czynić zła ani zniszczeń na całej mojej świętej górze, bo kraj napełni się poznaniem Pana, tak jak morze wypełnia się wodą.

W tym dniu narody będą szukać korzenia jesego, który zostanie wzniesiony jako sztandar dla ludów, a miejsce jego zamieszkania będzie słodne. Zbawicielu nasz, Chryste narodzony w Betlejem, prosimy Cię teraz, aby to prorockie słowo wzmocniło nas, przekonało nas o tym, kim prawdziwie Ty jesteś, i abyśmy w tej mocy potrafili przeżyć te święta. Amen. Drogie siostry i drodzy bracia zgromadzeni w Kościele, drodzy oglądający nasze nabożeństwo poprzez internet, Przeżywamy dzisiaj Wigilię. Wigilię nietypową, bo gdybyśmy powiedzieli rok temu Wigilię, że będziemy spotykać się na porannym nabożeństwie 24 grudnia w rozproszeniu i w maskach, Nikt chyba takiego proroctwa nie potraktowałby jako coś poważnego.

A jednak zdarzają się rzeczy niespodziewane, nieprawdopodobne według naszych ziemskich kategorii, rzeczy, na które zupełnie nie jesteśmy przygotowani. Nie. Taki był ten mijający rok. Rok, który nas zaskoczył, przeraził, wyrwał z codziennych ścieżek i utartych szlaków. spowodował, że musimy na naszą codzienność spojrzeć z innej perspektywy, docenić to, co jest naszą normalnością. Docenić życie, największy dar jaki mamy. Doceniać na co dzień zdrowie. I cieszyć się, cieszyć się każdą daną nam chwilą. Święta Bożego Narodzenia, drodzy, to właśnie czas radości, Wigilia kończy Adwent.

Oznacza ona nie mniej, nie więcej niż dzień przed, czas przygotowań dokładnie tak. Wigilia etymologicznie to wcale nie świętowanie, ale czas przygotowania do uczczenia dnia narodzin Chrystusa. Wigilia to oczekiwanie, bo to właśnie zawiera w sobie łacińskie słowo wigilia. Czuwanie, straż, a czasownikowo wigilare, czyli czuwać. Czuwać stan aktywności, stan gotowości. I w tradycji chrześcijańskiej to dzień poprzedzający Boże Narodzenie, kończący okres Adwentu, Adwentu czyli przyjścia, oczekiwanie na przyjście Mesjasza, Zbawiciela całego świata.

Wczoraj. W tym roku Wigilię, czy jak dawniej mówiono Wilię, czytamy w proroctwie Izajasza o królu, który ma przyjść z rodu Dawida. I w tym tekście z 11 rozdziału szczególnie podkreślone jest działanie Ducha Pańskiego. Ducha, który spocznie nad tym wybranym, który będzie obdarzony mądrością i rozumem, radą i mocą, wiedzą i bojaźnią Pana. To jest mowa o nim, ale także, drodzy, to zachęcenie dla nas. Program odnowy chrześcijańskiego życia, który można sprowadzić do trzech punktów. By zbliżyć się do Zbawiciela, by przyjąć Ducha Świętego i by otworzyć się na Jego działanie.

Pozwolić by to z perspektywy biblijnej. nie ludzkich kategorii, osądzać nasze czyny, nasze słowa, nasze myśli. Oceniać z duchowej perspektywy, a nie z tego, jak ocenia świat. Nie pytać się samych siebie, co ludzie powiedzą, ale jak moje działanie, moje słowa, moje czyny należy ocenić z perspektywy darów Ducha Świętego obecności Chrystusa w naszym życiu. Izajasz jako prorok szczególnie podkreślał przyjście tego, który ma przyjść. Dzisiaj dowiadujemy się od proroka, że Izajasz Wyjdzie on z pnia Jesego. Jesy był ojcem drugiego króla Izraela, czyli Dawida.

Dawida autora psałterza. Skoro spniaje, z tego wyrośnie gałązka, to oznacza to, że dynastia Dawidowa jest tą właściwą, z której przyjdzie Zbawiciel. Prorok Izajasz nazywa przyszłego Zbawiciela więc gałązką z Pnia Jesego, a w dawnym tłumaczeniu mówiliśmy o różdce z Pnia Jesego i o tym będziemy śpiewać. Gdy próbujemy w tradycji chrześcijańskiej, chrześcijańskiej sztuce przywołać to proroctwo, to znajdziemy obrazy, w których ojciec Dawida Jesse ukazywany jest jako sędziwy mężczyzna, można wręcz powiedzieć starzec, z którego ciała wyrasta drzewo.

Z jego gałęzi wyrastają kolejno kwiaty, w których przedstawieni są przodkowie Jezusa. Jak wiemy, w dwóch Ewangeliach odnajdujemy spis przodków Jezusa. To właśnie podkreślenie, że Jezus należy do rodu Dawida, że praktycznie wyrasta z pniajeśsego. To On, który jest zapowiedzianym przed wiekami Chrystusem. A w tradycji łacińskiej zachodniego kościoła Teologowie zaczęli zwracać uwagę na podobieństwa słów. Po łacinie owa gałązka albo różdżka to wirga, a wirgo to panna. Odnajdywano więc mistykę maryjną, wskazywano na Matkę Jezusa jako tę, która rozkwita pełnią Bożego piękna, wtedy gdy w Beklejem rodzi swego Syna Jezusa z Nazaretu.

Gdy Jezus rodził się w Betlejem, starożytny ród Dawidowy, owodrzewo Jezusego, wydawało się obumarłe. Nik z potomków Dawida wówczas nie zasiadał na tronie, ani nie miał żadnych prorockich lub prawienicznych funkcji. Z tego rodu pochodził ubogi cieśla mieszkający w Nazarecie imieniem Józef, ojciec Jezusa według ziemskich kryteriów. I właśnie od Niego Jezus narodzony w Beklejem bierze swoje pochodzenie, jak pisze apostoł Paweł, według ciała narodzony z rodu Dawida. To na nim spoczął Duch Pański, to On stał się wzorem przemiany dla innych – Nie tylko wzorem, ale tym, który prawdziwie przemieniał ludzkie życia.

Duch Święty stąpił na niego, a uczniowie usłyszeli, ten jest Syn mój umiłowany, Jego słuchajcie. Jezus obdarzał innych darami Ducha Świętego i odchodząc zapowiedział Jego zesłanie. To stało się prawdziwie w dzień Zielonych Świąt. Jezus odchodząc powiedział do swoich uczniów, by głosili Ewangelię całemu światu i chrzcili. I na nas Duch Święty stąpił także w dniu naszego chrztu świętego, w sakramencie, w którym staliśmy się częścią Kościoła. w którym zostaliśmy uznani jako Boże dzieci i przeżyliśmy nowo narodzenie.

Ten Duch Święty towarzyszy nam w całym życiu. Chcę, byśmy upodabniali się do Jezusa w naszym myśleniu, w wartościowaniu, w ocenianiu, by to biblijna mądrość w nawiązaniu do słów proroka rada i rozum był obecny w naszym życiu. Ale nie tylko w myśleniu, także w działaniu, w relacjach z innymi ludźmi i w relacji z samym Bogiem, którą nazywa prorok bojaźnią Bożą. To nie lęk, to nie strach, ale prawdziwa relacja, jaka powinna charakteryzować człowieka względem Boga. Rozpoznanie, gdzie są granice tego, co ludzkie i tego, co boskie.

Na tym polega właśnie bojaźń Boża. Bojaźń Boża. Te wszystkie dary były w pełni obecne w Jezusie Chrystusie. W Jezusie, który był doskonale złączony z Bogiem, który objawił się jako Bóg przychodzący na świat, co Jan oddał tak krótko. Słowo ciałem się stało i zamieszkało wśród nas. Jan mówi o Nim, o Jego słowach, że są duchem i życiem. Dają nam siłę i pozwalają nam nieustannie walczyć z naszą skłonnością do grzechu i wstawać do nowego życia. Dziękuję. Oddać swoje życie pod panowanie Chrystusa. Poddać swoją wolę Jego woli.

Na tym polega chrześcijańskie życie. Życie w duchu prawdy, w duchu mądrości i duchu bojaźni. Życzę Wam, drodzy, wszystkim, aby tym właśnie były przepojone nasze święta, bo chyba zbyt koncentrujemy się w tym okresie na naszych lokalnych tradycjach. W Betlejem Maria i Józef, oczekując narodzin Jezusa, czyli Wigilię, na pewno nie jedli karpia. Nie było też tam dwunastu potraw, nie było choinki, ani nawet co dla dzieci niewyobrażalne nie było prezentów. Przybyli pasterze, a później magowie, czyli mędrcy ze wschodu.

Oni reprezentują ludy całego świata i różne tradycje. Mamy w naszej parafii właśnie pasterze. owych mędrców ze wschodu, reprezentantów całego świata. Osoby pochodzące ze Szwecji, z Niemiec albo z Norwegii. Tam właśnie podczas Wigilii nie podaje się karpia, lecz żeberka wieprzowe po norwesku ribbe i gotowane mięso owcze. Mamy parafian pochodzących z Danii. Tam podczas Wigilii podaje się pieczoną kaczkę, a na zakończenie ryż z migdałami. Mamy parafian z Afryki, którzy również mają swoje lokalne, szczególne tradycje.

Z tradycji niemieckiej pochodzi germańskie choinka, wieniec adwentowy. Ubogacajmy się tymi różnymi tradycjami, ale nie traktując ich jako istotę świąt. Bo to On, Jezus narodzony w Betlejem, powinien być w centrum naszych serc, naszych myśli i naszego działania. To naprawdę nieważne, czy będziemy jedli karpia, żeberka, czy kaczkę w wigilijny wieczór. Ważne, by dotarło do nas krokowskie słowo – który mówi, nie będę czynić zła ani zniszczeń na całej mojej świętej górze, bo kraj napełni się poznaniem Pana, tak jak morze wypełnia się wodą.

I dalej prorok mówi, w tym dniu narody będą szukać korzenia Jessego, który wzniesiony zostanie jako sztandar dla ludów, a miejsce jego zamieszkania będzie sławne. Jeszua, Jehoszua, Jezus, czyli Bóg jest zbawieniem. To właśnie ów Książę Pokoju, który sprawi, że na całej górze mojej świętej kraj napełni się poznaniem Pana. To książę pokoju. Tak prokował o nim Izajasz jeden rozdział wcześniej. I to nie dziwne, że Izajasz właśnie głosi jego przyjście. I Szajachu oznacza dokładnie to samo, co Jehoszuła. Bóg jest ratunkiem, Jachwę jest zbawieniem, Jachwę jest uleczeniem.

To samo jest znaczenie w imieniu Jezusa i Izajasza. Przesłanie, że w Bogu jest nasze zdrowie, nasza pomyślność, I to, co nazywamy pomyślnością wieczną, czyli zbawieniem tej obecności Jezusa w naszych umysłach, w naszych sercach, w słowach i działaniu. Życzmy sobie w ten cały świąteczny czas. Amen. Pomóżmy się. Wszechmogący Boże, miłosierny Ojcze, dziękujemy Ci za dzisiejszy dzień, za dzień Twego przyjścia do naszych serc, umysłów i sumień. Prosimy Cię, byś prawdziwie Ty tam mieszkał, Byś był w nas obecny i każdego dnia obdarzał nas darami Ducha Świętego, mądrością, bojaźnią, właściwym rozpoznawaniem rzeczy, miłością i nadzieją.

Prosimy Cię o błogosławiony czas świąt, o Twoją obecność, przy wigilijnych stołach i Twoją obecność z tymi, którzy dzisiaj przy tych stołach zasiąść nie mogą. Prosimy Cię, bądź z nami, Panie. Amen. Drodzy, w czas świąt składamy sobie życzenia. Zwykle czynimy to tam przy wyjściu z kościoła, gdy możemy każdą podać rękę, uśmiechnąć się i powiedzieć kilka słów. Ze względów bezpieczeństwa tego dzisiaj nie będziemy czynić. Więc pozwólcie, że teraz z tego miejsca Wam wszystkim, Waszym bliskim, rodzinom, tym, z którym będziecie spędzać dzisiejszy dzień, zrozumieć.

Dzień Wigilii, dzień pierwszego i drugiego dnia świąt. Złóżcie te życzenia. W imieniu moim i mojej małżonki, jak też w imieniu księdza Rajsa, jego małżonki, chciałbym wam, drodzy, życzyć tym zebranym w Kościele i tym, którzy nas oglądają. Prawdziwie błogosławionych świąt. Zdrowia, radości i patrzenia na świat z nadzieją, a w działaniu kierowania się miłością, duchem Pana. Niech to On nas prowadzi przez te święta. Mimo, że inne niech będą równie radosne, równie piękne i równie świąteczne, błogosławionych i dobrych świąt.

Przyjmijcie jeszcze niepokoju. A pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, strzec będzie serca i myśli wasze. Jezusie Chrystusie Panu i Zbawicielu naszym. Amen. Dziękuje za oglądanie. Zdjęcia i montaż Wielkie prawa zastrzeżone. Lepia ten w osach bytka i zaraz niech się ma: Chwalina w gruzyznicy i doła na ten świat, Tworzy młodzieci chce Jak szedzy węcia wyższa I świat złożyła Cię Muzyka Muzyka Rozmawę słucham, Władzy ulicząe, Wielkie dobrochowano, Na nowe święci złoń, Wielkie dobrochowano, Na nowe święci złoń, Panie Jezu, chcę zbawicielu nasz jedyny.

W ten wieczór wigilijny dziękujemy Ci, że będąc bogaty, stałeś się dla nas ubogi, abyśmy ubóstwem Twoim ubogaceni zostali. Dla nas opuściłeś niebo, przyjąłeś nasze ludzkie ciało, stałeś się jednym z najuboższych, aby każdy miał dostęp do Ciebie i tronu Boga i Ojca Naszego. Dla nas wyrzekłeś się chwały, którą miałeś od wieków u Ojca i dla naszego zbawienia poświęciłeś życie swoje. Dopomóż nam przez Ducha Świętego do poznania prawdy. że wyrzeczenie się chwały, poniżenie i podjęcie dzieła zbawienia naszego jest wyrazem wiecznej miłości Twojej ku nam, niegodnym, grzesznym ludziom.

Daj, Panie, nam poznać, że bez Ciebie jesteśmy ubodzy nawet wtedy, gdy zdołamy zgromadzić wielkie dobra ziemskie. Ty jedynie jesteś źródłem prawdziwego bogactwa. Prosimy Cię spraw łaskawie, aby ręce nasze splotły się w geście przebaczenia, a serca pojednały się w imię miłości. Napełnij nas spokojem, o którym aniołowie śpiewali na polach betlejemskich. Niechaj wszystkie narody zobaczą w Tobie gwiazdę przewodnią, światło wiodące ku lepszej przyszłości. Otocz opieką Kościół swój i połącz nas wszystkich w jedną rodzinę Bożą.

O błogosław zwiastowanie Ewangelii o Twoim narodzeniu. Napełnij sługi Twoje Duchem Świętym, aby z radością i mocą zwiastowali chwalebne przyjście Twoje. Spraw łaskawy, Zbawicielu, abyśmy jako dzieci Boże stali się dziedzicami wiecznych przybytków. Prosimy Cię o zdrowe i błogosławione święta. W sposób szczególny polecamy Tobie tych, którzy nie mogą być w Kościele, którzy są chorzy, w sposób szczególny tych, którzy przychodzą w tym trudnym czasie ciężkie choroby, Są w szpitalach, w domach opieki, z dala od możliwości spotkania ze swoimi najbliższymi.

Miej jej, Panie, miej ich, Panie, wszystkich w swojej opiece, tych, którzy nie mogli dotrzeć na te święta do swoich bliskich. I daj byśmy wszyscy w modlitwach i w dobrych myślach łączyli się z Tobą i z naszymi bliskimi. Pobogosław nasze wigilijne stoły. nasze spotkania. Daj, by panował wszędzie duch życzliwości, miłości, siostrzanej i braterskiej miłości. Niech będzie to prawdziwie błogosławiony czas i niech będzie przyjemny. Przy tych wigilijnych stołach obecna i ta modlitwa, którą teraz do Ciebie zanosimy, tak razem wołając.

Ojcze nasz, któryś jest w niebie, święć się imię Twoje, przyjdź królestwo Twoje, bądź wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi. Chleba naszego poprzedniego daj nam dzisiaj i odpuść nam nasze winy, jakiej my odpuszczamy naszym winowajcom. I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego. Wysławiajcie Pana, albowiem jest dobry, Alleluja. Muzyka Pan jest mocą i pieśnią moją, Alleluja! Jezus Chrystus, wczoraj i dziś, Alleluja! Niech Ci błogosławi Pan i niechaj Cię strzeże, niech rozjaśni Pan oblicze swoje nad Tobą i niech Ci miłości wpędzie.

Niech obróci Pan twarz swoją ku Tobie i niechaj Ci da swój święty pokój. Amen, amen, amen. Wieliczna Bada, Syna Profesora, Z wielkim bez cel nad wiernościę Bada, Obydze Cię, Panie Cię, niebili do mojej, świczne Panie Cię. Muzyka Krzyż, co stworzenie, śpiewaj Panu swego, Panu szpaności. Wiedny szerv, co ever wie i nighy, miedny, co andy, wie i nighy, Nie biega spójnie, Jezus. Muzyka

✦ Zapytaj luteranów