Borkowo Lęborskie — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Borkowo Lęborskie (po niemiecku Groß Borkow) leży w gminie Choczewo, a przed 1945 rokiem należało do Kreis Lauenburg i. Pom. w rejencji koszalińskiej prowincji Pomorze. Wieś była majątkiem ziemskim rodu von Krockow — Cramer wymienia Borkow wśród dóbr nadanych Krokowskim — a od XVIII wieku von Tesmarów: w rodowodzie tej rodziny ten sam autor notuje Johanna Wilhelma, kapitana, jako dziedzicznego pana na Groß Borkow w 1800 roku. Tesmarowie opuścili wieś w 1931 roku, gdy 440 hektarów rozparcelowano między dwudziestu sześciu gospodarzy. Gdy spisywano ludność Pomorza w 1895 roku, naliczono w Groß Borkow 129 ewangelików i ani jednego katolika. Podlegali oni wtedy parafii w Saulin, a urząd stanu cywilnego mieli w Zwartowie (Schwartow), gdzie własna parafia dopiero się rodziła: wikariat powstał tam w 1889 roku, a samodzielną parafię erygowano w 1902 — i to do niej należeli mieszkańcy wsi w dwudziestym wieku. Katolicy chodzili do kościoła w Lęborku. Cmentarz zajmuje kwadrat mniej więcej pięćdziesiąt na pięćdziesiąt metrów, z centralną aleją drzew, i leży po południowej stronie wsi, na działce numer 139. Stoi na nim murowana kaplica grobowa von Tesmarów, wzniesiona 🟡 około 1857 roku — z tym czasem wiąże się też założenie nekropolii, choć ani ewidencja konserwatorska, która notuje osobno kaplicę i cmentarz, ani indeks cmentarzy ziemi lęborskiej M. Drzewieckiego, mający dla gminy Choczewo hasło sąsiedniego Borkówka, tej daty nie podają. Po 1945 roku cmentarz zdewastowano, a mauzoleum s…