Starbienino — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Starbienino — w źródłach niemieckich Starbenin, a także Sterbenin i Stärbenin — należało przed 1945 rokiem do powiatu lęborskiego (Kreis Lauenburg i. Pom.), w rejencji koszalińskiej (Regierungsbezirk Köslin) i prowincji Pomorze (Provinz Pommern). W spisie ziemskim z 1437 roku występuje jako kaszubskie dobro szlacheckie obciążone daninami w naturze; najstarszymi lennikami była rodzina Schönebuhr, pisana też Schönburen, Schimbauren i Schinburen, której przywileje sięgają wstecz poza rok 1575 i trwają po 1621 roku. W 1871 roku majątek przeszedł w ręce rodziny Hammer: po 1882 roku gospodarowała tu wdowa Hammer z domu von Wittke z dwoma synami, a od 1904 roku młodszy z nich, Erich Hammer. Osobną gminę wiejską Starbenin, w której pod koniec mieszkała jedna osoba, połączono z obwodem dworskim rozporządzeniem gabinetowym z 31 maja 1879 roku. W 1784 roku Starbienino było siedzibą szlachecką trzy i ćwierć mili na północny wschód od Lęborka, na wzniesieniu. Obok folwarku mieszkało trzech zagrodników — razem dziewięć dymów; wieś miała dobre łąki, wśród nich łąkę Wodden nad brzegiem Bałtyku, i należała do parafii w Osiekach Lęborskich (Ossecken). Własnego kościoła wieś nie miała, a Starbenin należał do okręgu urzędowego i urzędu stanu cywilnego w Osiekach. Nielicznych katolików przypisywano parafii w Lęborku. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku zapisał w obwodzie dworskim Sterbenin 90 ewangelików i jednego katolika. Franz Schultz podaje dla tego majątku 324 hektary i 86 mieszkańców. …