Gościęcino — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Gościęcino, po niemiecku Gossentin, było dawnym majątkiem (Gut) w powiecie lęborskim (Kreis Lauenburg i. Pom.), w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze. Gościęcino notowano jako wieś od pierwszej połowy XIV wieku. W wykazie wasali z lat 1774–1775 Gościęcino figuruje wśród dóbr 44-letniego Johanna Friedricha von Jannewitza, mieszkającego w Bolszewie. Według pruskich ksiąg hipotecznych jedna połowa wsi należała do dóbr Bolszewo A, które Johann Friedrich miał częściowo w spadku po ojcu Ewaldzie Lorenzu i bracie, częściowo z kupna od sióstr Doroty Hedwig von Massow i Barbary Elisabeth von Ustarbowskiej z domu von Schachmann. Według pruskich ksiąg hipotecznych druga połowa wsi należała do dóbr Bolszewo B, które po Bogislawie Hectorze von Massowie przeszły w 1744 roku na jego córki. Od 1787 roku obie części trzymał Michael Ernst von Jannewitz, syn Johanna Friedricha, a od 1827 roku jego córka, owdowiała hrabina von Krockow. Gościęcino nie było odrębną gminą: spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku policzył je jako jedno z miejsc zamieszkanych obszaru dworskiego Tawęcino (Tauenzin) — pięć domów i 94 mieszkańców. Cały ten obszar dworski liczył wtedy 393 osoby, z czego 392 były wyznania ewangelickiego, a jedna katolickiego. Własnego kościoła Gościęcino nie miało; ewangelicy należeli najpierw do parafii w Salinie (Saulin), bo parafia w Zwartowie (Schwartow) powstała pod koniec XIX wieku. Zwartowo otrzymało wikariusza w 1889 roku, kościół poświęcono tam w 1897 roku, a samodzielną g…