Łęczyn Dolny — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Łęczyn Dolny to dawne Unter Bismark — dolna część kolonii Bismark w powiecie lęborskim (Kreis Lauenburg i. Pom.), w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze. Własnego kościoła kolonia nie miała; pozostał po niej cmentarz ewangelicki, w lesie kilometr na zachód od wsi, niedaleko leśniczówki Brodnica, o powierzchni pięciu arów. Marek Drzewiecki opisuje teren o wymiarach około 20 na 40 metrów, niegdyś otoczony z trzech stron niskim wałem ziemnym, z karczami po potężnych drzewach na granicach. Naliczył 26 nagrobków betonowo-kamiennych i sześć podstaw krzyży ustawionych w czterech rzędach, a liczbę pochówków oszacował na około sześćdziesiąt. Czytelne pozostały tablice Augusty Poweleit (1887–1974), Oskara Gruby (1896–1974), Ottona Labuddy (1888–1972) i Huldy Labudda z domu Alfeldt (1906–1962). Czytelne są też zasypane ziemią epitafium Emila Mielkego (1866–1928) w środkowej części oraz odnalezione podczas prac porządkowych epitafium Ericha Schulza (1928–1930). Po marcu 1945 roku ludność wysiedlono. Pochówków dokonywano tu także w 1974 roku. W latach 2013–2014 Nadleśnictwo Strzebielino oczyściło teren z zarośli i ogrodziło go, a po prawej stronie wejścia ustawiło pamiątkowy obelisk. Groby pozostają zniszczone, a metalowe krzyże wycięte. Kolonia powstała w Lasach Świesińskich (Schwesliner Forst): osadnictwo ruszyło w 1746 roku, urzędowe przywileje wydano w 1750. Marek Drzewiecki zastrzega, że zapis o założeniu kolonii przez Fryderyka Wielkiego może znaczyć tylko tyle, iż wieś pow…