Łęczyn Dolny — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Łęczyn Dolny to dawne Unter Bismark — dolna część kolonii Bismark w powiecie lęborskim (Kreis Lauenburg i. Pom.), w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze. Wieś-kolonię w Lasach Świesińskich (Schwesliner Forst) założył pruski urząd w Lęborku około 1746–1750 roku: osadnictwo ruszyło w 1746, urzędowe przywileje przyszły w 1750. Nazwa upamiętnia pruskiego ministra sprawiedliwości Levina Friedricha von Bismarcka (1703–1774). Osiadły tu początkowo dwadzieścia dwie rodziny protestantów z Palatynatu, część z nich z Zweibrücken. Franz Tetzner, przytaczając raport etnograficzny Aleksandra Hilferdinga, wymienia jednak Bismark i sąsiednie Rybienko jako dwie przygraniczne wsie pomorskie, w których mowa kaszubska wciąż się utrzymała. Od 1837 roku, gdy Bismark uzyskał status wsi kolonialnej, mieszkańców przydzielono do parafii ewangelickiej w Salinie — tak podaje Mariusz Drzewiecki, i tak też zapisał spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku, prowadząc Bismarck na stronie 186 pod pozycją 4: 337 ewangelików, 22 katolików, parafia ewangelicka i urząd stanu cywilnego w Salinie, parafia katolicka w Lęborku. Później ewangelicy przeszli do parafii w Brzeźnie Lęborskim, gdzie kościół stanął w 1912 roku; w 1910 roku Bismark liczył 339 mieszkańców i należał już do Brzeźna, a katolicko — do Kostkowa. Cały Bismark, Górny i Dolny razem, liczył w 1925 roku 423 mieszkańców, w tym 399 ewangelików i 23 katolików, a w 1939 roku — 409 osób. W 2011 roku Łęczyn Dolny liczył dwadzieścia osiem osób. Własnego …