Słajszewo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

W lesie przy drodze z Sasina do Słajszewa, około kilometra na zachód od zabudowań, wytyczono cmentarz na planie prostokąta, wśród starych lip i kasztanowców. W ewidencji konserwatorskiej cmentarz figuruje na działce 370. Najstarszy dający się odczytać nagrobek pochodzi z 1868 roku. W tym miejscu chowano zmarłych do lat trzydziestych XX wieku. Po 1945 roku, wraz z wysiedleniem ludności niemieckiej, cmentarz opuszczono. Dziś jest silnie zdewastowany — płyty połamane, groby rozkopane, teren zarośnięty. Podjęta w 2012 roku inicjatywa porządkowa nie doczekała się realizacji. W 1784 roku Słajszewo leżało trzy mile na północ od Lęborka, nad jeziorem i nad Bałtykiem; do wsi należała część jeziora biebrowskiego. Przy dwóch folwarkach mieszkało 10 zagrodników — razem 15 dymów. Słajszewo — przed 1945 rokiem Schlaischow — leżało w powiecie lęborskim (Kreis Lauenburg i. Pom.), a więc w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze. Franz Tetzner zapisał jego kaszubską nazwę w postaci Slawüszewo i zaliczył wieś do tych, w których zachowały się, choćby w słabych resztkach, ślady mowy słowiańskiej. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku ujął wieś w dwóch wierszach, jak dwie osobne jednostki. W gminie wiejskiej mieszkało 69 osób — 59 ewangelików i 10 osób wyznania mojżeszowego, ani jednego katolika; w obwodzie dworskim 102 osoby, wszystkie ewangelickie. Urząd stanu cywilnego obie jednostki miały w sąsiednim Sasinie. Kościoła ani kaplicy tu nie postawiono. W Słajszewie własnego kościoła nie by…