Gniewino — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Gniewino (po niemiecku Gnewin) do 1945 roku należało do powiatu lęborskiego (Kreis Lauenburg in Pommern) w rejencji koszalińskiej, w prowincji Pomorze. Wieś istniała od dawna: kościół wzmiankowano tu już w 1400 roku, a Słownik geograficzny notuje, że pierwotnie były to dobra rządowe, dopóki w 1364 roku wielki mistrz krzyżacki Winrych von Kniprode nie nadał ich na własność Szczepanowi. Patronat należał potem do dziedziców: von Weiherów, von Rexinów, wreszcie majoratu Woedtke. Gniewino było siedzibą rozległej parafii ewangelickiej (Kirchspiel Gnewin) w diecezji (Kirchenkreis) Lauenburg, należącej do Kościoła ewangelicko-unijnego Prus, czyli unii staropruskiej. 📌 Parafia rosła przez trzy stulecia z jednej wsi do kilkunastu. Opis ziemi lęborskiej, sporządzony w maju 1658 roku przez komisarza Wedigego von Bonina z Kołobrzegu i ogłoszony drukiem przez Cramera, notuje krótko, że do kościoła gniewińskiego nie należy nic ponad samą wieś Gniewino, a wspólnota ma własnego duchownego; przy okazji zaznacza, że z takimi kościołami szlacheckimi katoliccy księża nie mają nic wspólnego i wszystkie dochody pobierają tamtejsi duchowni luterańscy. Do 1912 roku parafia obejmowała już 12 miejscowości, w 1940 roku liczyła 2 061 wiernych, a jej księgi metrykalne sięgały 1640 roku. 📌 Jej metryka jest jednak starsza od ksiąg: Ernst Müller prowadzi listę dziewiętnastu tutejszych duchownych od 1547 roku, kiedy urząd objął Nikolaus Petrofisius. Ostatni przyrost przyszedł w 1889 roku, gdy przyłączono Gni…