Salino — kościół ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Salino — po niemiecku Saulin — było średniowiecznym ośrodkiem ziemi salińskiej, a kościół wzmiankowano tu już w 1286 roku. Po Reformacji, którą wieś przyjęła około 1528 roku za Krokowskich, świątynia stała się ewangelicka i była siedzibą własnej parafii; metryki prowadzono od 1738 roku, a katolicy przynależeli do parafii w Lęborku. 📌 Ksiądz Jakub Fankidejski opisał tę miejscowość pod nazwą Zawolin, podając obok formę niemiecką. Za czasów książęcych stał tu stary zamek obronny, do którego należał okoliczny obszar ziemi; kościół patronatu prywatnego istniał od dawna, w 1268 roku proboszczem był Michał, a Damalewicz umieścił świątynię wśród kościołów parafialnych. W czasie Reformacji parafia wcześnie przeszła na luteranizm, a tutejszy patron nie pozwolił później wydać kościoła katolikom — o tym kościele raportował biskup Rozrażewski jeszcze około 1600 roku. W 1658 roku tutejszy duchowny ewangelicki odprawiał nabożeństwo także w sąsiednim Zwartowie, więc jedna posługa obejmowała dwie wsie. 📌 Ciąg duchownych rysuje się przez cztery stulecia: w XVI wieku pastor Braskowski, w 1764 roku Danovius, potem Samuel Wedeke wprowadzony 22 marca 1769 roku i urzędujący czterdzieści pięć lat, do śmierci 13 stycznia 1814 roku, a po nim Samuel Thomasius, wcześniej rektor szkoły garnizonowej w Grudziądzu. Parafia obejmowała Świchowo Wielkie i Małe, Salinko, Miroszewo, Dąbrówkę i kilka wsi sąsiednich. Zachowany kamienny kościół halowy z ceglaną wieżą pochodzi z pierwszej połowy XIX wieku — 🟡 dat…