Po Trójcy Świętej · tydzień 23 · kolor: zielony
Zniszczony / zamknięty
1945
Czy aktywny dziś
Nie / zniszczony / nieużywany
Powiat
wejherowski
Typ
Cmentarz
Denominacja
ewangelicka

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Słuszewie leży we wschodniej części wsi i zajmuje 0,24 hektara. Dawno zamknięty, zachował się dobrze: stoją liczne nagrobki, przetrwały elementy metalowe i schody. W wojewódzkiej ewidencji zabytków dla gminy Gniewino przy Słuszewie figuruje wyłącznie ten cmentarz. Relacja z 2026 roku opisuje go jako zdewastowany, z nielicznymi odnowionymi grobami. W 1784 roku Słuszewo leżało trzy i pół mili na północny wschód od Lęborka, w dolinie nad strumieniem. Wieś była podzielona na siedem folwarków siedmiu właścicieli noszących polskie nazwiska — razem 20 dymów. Mieszkańcy należeli do parafii w Salinie (Saulin). Wieś, po niemiecku Schluschow, leżała w powiecie lęborskim (Kreis Lauenburg i. Pom.), w rejencji koszalińskiej (Köslin) i w prowincji Pomorze. Franz Schultz opisał ją jako obszar dworski o 716 hektarach i 182 mieszkańcach, należący do okręgu urzędowego Bismarck. Majątek od 1902 roku należał do skarbu pruskiego, a dzierżawił go Strehlke. Po 1945 roku majątek przejął Państwowy Fundusz Ziemi i przekształcono go w państwowe gospodarstwo rolne; dwór ocalał. W 1995 roku dwór wpisano do rejestru zabytków. W spisie z 1 grudnia 1890 roku obwód dworski liczył 131 mieszkańców: 78 ewangelików, których Stefan Ramułt, przeliczając dane spisu, uznał za Niemców, i 53 katolików, których uznał za Kaszubów. Spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku — wiersz numer 150 wykazu obwodów dworskich powiatu lęborskiego — notuje w Słuszewie 49 ewangelików i 54 katolików. Wieś przypisa…

Źródła zewnętrzne

Połączone źródła: koscioly_json

Zauważyłeś błąd, znasz historię obiektu, masz zdjęcia z archiwum rodzinnego? Napisz — każda informacja idzie do bazy z atrybucją źródła. Baza w budowie.

Wpisz słowo lub temat, który Cię interesuje: