Tadzino — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Tadzino, po niemiecku Tadden, leżało do 1945 roku w Kreis Lauenburg i. Pom. w rejencji koszalińskiej (Köslin), a więc w prowincji Pomorze. Wieś podlegała urzędowi stanu cywilnego i okręgowi urzędowemu w Gniewinie, a sąd obwodowy miała w Lęborku. Ewangelicy stanowili tu niemal całą ludność: spis z 2 grudnia 1895 roku wykazał w Tadzinie 61 ewangelików i czterech katolików. Pierwsi należeli do parafii w Gniewinie, drudzy do parafii w Lęborku — tak mówi hasło *Słownika geograficznego*, tak samo rubryki spisu, i to one rozstrzygają: Góra, która krążyła po wcześniejszych wypisach, wzięła się z pomyłki. 📌 Sam Słownik, którego tom XII ukazał się w latach osiemdziesiątych dziewiętnastego wieku, notuje w Tadzinie 48 ewangelików i dwóch katolików; 🔴 krążąca po wypisach liczba 208 katolików jest pomyłką. Więź z Gniewinem była trwalsza niż u sąsiadów. Ernst Müller wymienia Tadden wśród wsi parafii gniewińskiej, a w wykazie miejscowości, które w 1889 roku odłączono od Osiek i przyłączono do Gniewina, Tadzina nie ma — inaczej niż Perlina i Toliszczka, które trafiły tam dopiero wtedy. Szereg pastorów gniewińskich Müller otwiera Nikolausem Petrofisiusem z 1547 roku, a sam kościół wzmiankowany jest w 1400 roku i po reformacji pozostał przy ewangelikach dzięki patronatowi dziedziców; stary spłonął na początku XVII wieku, a dzwony noszą daty 1601 i 1604. Własnego kościoła ani kaplicy wieś nigdy nie miała — pozostał po niej wyłącznie cmentarz. Jest niewielki, założony na planie zbliżonym do kw…