Tadzino — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Własnego kościoła ani kaplicy wieś nie miała; po dawnej wsi pozostał cmentarz. Jest niewielki, założony na planie zbliżonym do kwadratu, na skraju lasu na południe od wsi, przy dawnej linii kolejowej z Wejherowa do Lęborka; według wojewódzkiej ewidencji zabytków leży na działce 45/2 w obrębie Tadzino i ma powierzchnię 0,05 hektara. Dziś silnie zarasta go jeżyna, a płyty w większości są rozbite; zachowały się między innymi nagrobki Adolfa Srocka (1877–1932), Ottona Altersa (1867–1938) i Theodora Trappa (1870–1939), z cytatami biblijnymi w przekładzie Lutra. Po 1945 roku ludność niemiecką wysiedlono, a wieś zasiedlili polscy osadnicy. Cmentarz bywa odwiedzany do dziś — ktoś zostawia na nim sztuczne kwiaty. W 1784 roku Tadzino leżało trzy mile na północny wschód od Lęborka i należało do dóbr Enzow i Lisewa. Mieszkało tu czterech gospodarzy i zagrodnik — razem pięć dymów; przy wsi były stawy, a mieszkańcy należeli do parafii w Gniewinie (Gnewin). Tadzino, po niemiecku Tadden, leżało do 1945 roku w powiecie lęborskim (Kreis Lauenburg i. Pom.) w rejencji koszalińskiej (Köslin), a więc w prowincji Pomorze. Wieś podlegała urzędowi stanu cywilnego i okręgowi urzędowemu w Gniewinie, a sąd obwodowy miała w Lęborku. Franz Schultz odnotował, że w 1601 roku wymieniano ją razem z Chynowem, podczas gdy szlachecka rodzina von Tadden, pisząca się od nazwy wsi, siedziała w 1575 roku w Nieznachowie i Małym Rybnie. W Tadzinie spis z 2 grudnia 1895 roku wykazał 61 ewangelików i czterech katolik…