Luzino — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Luzino, po niemiecku Lusin, należało do 1945 roku do Kreis Neustadt in Westpreußen. Wieś była w większości kaszubska i katolicka — tutejsza parafia rzymskokatolicka świętego Wawrzyńca jest wzmiankowana już w 1245 roku, a jej księgi metrykalne, ujęte w wykazie Bära, zaczynają się chrztami z 1631 roku. Wizytacja archidiakonatu pomorskiego, wydrukowana na stronie 471 zbioru, opisuje kościół jako drewniany z wieżą, a uposażenie parafii jako cztery łany, ogród z łąkami i staw rybny za plebanią; należało do niej dwanaście gospodarstw w samym Luzinie oraz Kębłowo, Gościcino, Barłomino, Robakowo, Sopieszyno, Dąbrówka, Częstkowo, Milwino, Wyszecino i Strzebielino. 📌 Ten sam wykaz przynosi najstarszy tutejszy ślad Reformacji: Gościcino nazywa wsią szlachty heretyckiej. Ewangelicy stanowili w Luzinie wyraźną mniejszość. *Słownik geograficzny* notuje 433 katolików i 118 ewangelików w 52 domach, 🟡 a podawana dla 1905 roku liczba 1123 mieszkańców nie ma oparcia w źródłach, na których opiera się ten opis. Spis z 1 grudnia 1910 roku prowadzi Luzino w dwóch pozycjach — wieś pod numerem 31 i obwód leśny pod numerem 75 — i obu przypisuje parafię ewangelicką w Bolszewie. Pierwszy spis Rzeczypospolitej, z 30 września 1921 roku, zastał w gminie wiejskiej 1018 mieszkańców, w tym 980 rzymskich katolików i 38 ewangelików; narodowość polską podało 988 osób, niemiecką 30. Osobny obwód dworski liczył wtedy 76 osób, wszystkie wyznania rzymskokatolickiego. 📌 Warstwę ewangelicką wprowadziła tu rodzina ka…