Zielenin — cmentarz ewangelicki
Zelenin (nazwa nadana przez okupanta 1942–1945: Altehütte)
- Zniszczony / zamknięty
- 1945
- Czy aktywny dziś
- Nie / zniszczony / nieużywany
- Powiat
- kościerski
- Typ
- Cmentarz
- Denominacja
- ewangelicka
Z Wikipedii (PL)
Zielenin — po niemiecku Zelenin, w XIX wieku także Althütte albo Alte Hütte, po kaszubsku Zeleniô — leżał w powiecie kościerskim (Kreis Berent) w Prusach Zachodnich, w rejencji gdańskiej, i był obwodem dworskim (Gutsbezirk) w okręgu urzędowym Putz (Puc), podległym sądowi obwodowemu w Kościerzynie. W 1942 roku okupant nadał miejscowości Zielenin nazwę Altehütte. Nazwa „Althütte” była dawną, zwyczajową nazwą samej Zieleniny, a sąsiednie Wętwie nazywało się dawniej Neuhütte. Wieś wymieniono w 1284 roku jako Zclonino w ziemi Pirsna. Zielenina była pierwotnie osadą Małego Klincza; po postępowaniu upadłościowym Gotartowskiego oddzielono ją i przyłączono do Wielkiego Klincza. W lustracji z 1772 roku Zielenina figuruje jako pustkowie szlacheckie należące do Wielkiego Klińcza, w posiadaniu Agnieszki Zawadzkiej, a poddani — dzierżawca folwarku i sześciu zagrodników — byli wyznania ewangelickiego. Pruskie księgi hipoteczne uzupełniają zapis lustracji: Kazimierz Zawadzki nabył Zielenin w 1760 roku od Antoniego Wąglikowskiego, po nim dobra przeszły na jego synów — w wykazie wasali z lat 1774–1775 figuruje 32-letni Albert Zawadzki, mieszkający w Wielkim Klińczu. W 1784 roku Antoni Zawadzki sprzedał Zielenin Karolowi Lewald-Jezierskiemu; od 1806 roku należał on do jego syna Mateusza. Dobra rycerskie liczyły później 396 hektarów; dziedzicem był Selchow, w 1856 roku von Brauneck. Hodowano tu bydło holenderskie, a masło sprzedawano do Berlina. W 1820 roku mieszkało tu 40 osób przy 7 palenisk…
Źródła zewnętrzne
- Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie) — ewidencja konserwatorska
- Cmentarze ewangelickie — Gmina Kościerzyna — audyt workflow
- Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej, t. XI: Województwo pomorskie, Główny Urząd Statystyczny, Warszawa 1926 (spis z 30 IX 1921) — źródło drukowane
- T. Hinc, „Zapomniane cmentarze ewangelickie na terenie gminy Kościerzyna”, Kościerzyna 2010 — monografia
- T. Hinc, „Zapomniane cmentarze ewangelickie na terenie gminy Kościerzyna”, Kościerzyna 2010 — opracowanie regionalne
- M. Kubicki (wstęp i oprac.), „Germanizacja nazw miejscowości w Okręgu Rzeszy Gdańsk-Prusy Zachodnie 1939–1945. Wybór źródeł”, Instytut Pamięci Narodowej, Gdańsk–Warszawa 2022 (Dziennik Rozporządzeń Namiestnika Rzeszy nr 58 z 1 IX 1942 i nr 11 z 6 III 1943) — edycja źródłowa
- M. Bär, „Der Adel und der adlige Grundbesitz in Polnisch-Preußen zur Zeit der preußischen Besitzergreifung”, Leipzig 1911, nr 138 (s. 6), nr 1170 (s. 70–71) — źródło drukowane
- H. Schuch, „Historische Nachrichten über die Landschaft um Berent und die Anfänge ihrer Germanisirung vornehmlich im 13. Jahrhundert”, „Zeitschrift des Westpreußischen Geschichtsvereins”, z. 10 (1883), s. 108 — źródło drukowane
- H. Schuch, „Die Zustände der Landbevölkerung im Kreise Berent am Schlusse der polnischen Herrschaft 1772”, „Zeitschrift des Westpreußischen Geschichtsvereins”, z. 15 (1886), s. 87 — źródło drukowane
- „Die evangelischen Kirchengemeinden in Ostpreußen und Westpreußen in den Pfarr-Almanachen von 1912 und 1913”, wyd. 2, Hamburg 2000 (Sonderschrift 59), almanach Prus Zachodnich 1913, s. 42 — źródło drukowane
Połączone źródła: koscioly_json
Zauważyłeś błąd, znasz historię obiektu, masz zdjęcia z archiwum rodzinnego? Napisz — każda informacja idzie do bazy z atrybucją źródła. Baza w budowie.