Nowy Barkoczyn — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Nowy Barkoczyn, po niemiecku Neu Barkoschin, leżał w dawnym powiecie kościerskim (Kreis Berent) w rejencji gdańskiej, na katolickich, kaszubskich obrzeżach Kościerzyny — i wyróżniał się w tym sąsiedztwie silną kolonią ewangelicką z własnym kościołem i własną parafią. 📌 Harnoch opowiada, jak do tego doszło: sprowadzeni przez dziedziców koloniści z Pomorza mieli swoich duchownych i najpierw zbudowali kościół w Rekownicy, ale katolicki dziedzic osadził tam wkrótce katolickiego księdza; wtedy ewangelicy, za pozwoleniem starosty kościerskiego, postawili drugi kościół — tutaj. Drewnianą świątynię rozebrano w 1797 roku, a nowa, którą wtedy ukończono, była szachulcowa; napis na chorągiewce wieży podawał właśnie tę datę. W latach 1891–1897 wzniesiono kolejną, neogotycką i ceglaną, oddaloną od poprzedniej o jakieś sto metrów — zdążono w porę, bo około 1890 roku stary kościół był już podparty. 📌 Parafia obsługiwała dwadzieścia cztery osady i w 1868 roku liczyła 2143 dusze; w wykazie ze spisu z 1 grudnia 1910 roku Nowy Barkoczyn stoi przy szesnastu miejscowościach samego tylko powiatu kościerskiego, od Starego Barkoczyna po Rekownicę. ⚠ Liczby z 1868 roku pochodzą z hasła *Słownika geograficznego* o Starym Barkoczynie, a przywoływany odsyłacz wskazuje tom siódmy, w którym hasła na literę B być nie może; odsyłacz pozostaje niesprawdzony. 🔴 Około 1890 roku Harnoch naliczył w tej samej parafii tylko około 1180 dusz — różnica wobec 2143 z 1868 roku jest zbyt duża, by obie liczby opisywały t…