Barłomino — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Barłomino — po niemiecku Barlomin, a w najstarszych zapisach Buchholtz — było majątkiem rycerskim w Kreis Neustadt in Westpreußen, powiecie, z którego wyrósł dzisiejszy powiat wejherowski. Wcześniej należało do dóbr gracjalnych kamery mirachowskiej. Wykaz wsi parafii Luzino, wydrukowany na stronie 471 zbioru wizytacji archidiakonatu pomorskiego, notuje „Burlomino, Lubockiego, subditi 8” — Barłomino Lubockich z ośmioma chłopami, zobowiązanymi do korca żyta i tyleż owsa. 🔴 Datowanie tego zapisu jest sporne: Franz Schultz odnosi go do wiadomości kościelnych z około 1600 roku, wydawca zbioru zaś wywodzi całą tę partię z kodeksu pelplińskiego, opisanego jako wizytacja biskupa Mikołaja Alberta Gniewosza z 1649 roku. Luboccy kupili sąsiednie Kębłowo około 1580 roku, a wkrótce potem Barłomino, i to po nich przyszli Czapscy — w 1680 roku Peter Czapski z Kębłowa występuje przed sądem wejherowskim jako dzierżawca Barłomina. W 1744 roku majątek dostali jako królewskie dobro gracjalne von Grumbkowowie; statystyka z 1789 roku wylicza tu pięć pustkowi, młyn i 19 palenisk, matrykuła z 1847 roku dorzuca folwarki i młyny — między nimi młyn Zempow nad Strugą Luzińską, starą kuźnię i owczarnię — a matrykuła z 1860 roku podaje 48 włók, z których jedną wydzielono chłopom. Katolicka część mieszkańców należała do parafii w Luzinie, którą Schultz opisuje jako obejmującą prócz Luzina także Kębłowo, Barłomino, Robakowo, Sopieszyno, Dąbrówkę, Częstkowo, Milwino, Wyszecino i Strzebielino. 📌 Z przynależ…