Wysokie — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Wysokie, po niemiecku Hohenfelde, leżało w powiecie lęborskim (Kreis Lauenburg in Pommern), w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze. Nie była to zwykła wieś: inwentarz starostwa lęborskiego z 1658 roku, wydrukowany przez Cramera, opisuje Wysokie jako folwark urzędu królewskiego i wylicza je na pierwszym miejscu wśród miejscowości należących do kościoła w Brzeźnie — obok samego Brzeźna, Świetlina oraz zapisanych po niemiecku Lanz, Relow i Kotzow, a także szlacheckiego dworu w Strzelęcinie. Ten sam inwentarz zapisał, że zimą 1656 roku folwark spalono doszczętnie i że zostały po nim tylko stara owczarnia i piekarnia; dwa lata później Wysokie znów obsiewano oziminą. Związek z Brzeźnem przetrwał do końca. Tam była parafia ewangelicka i tam też urząd stanu cywilnego; katolicy należeli do parafii w Lęborku, sąd był lęborski, a obwód urzędowy nosił nazwę Schweslin, czyli Świetlino. Własnego kościoła ani kaplicy wieś nie miała; miała tylko cmentarz. 📌 Dwie niezależne liczby ładnie się tu schodzą: spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku naliczył 326 ewangelików i zaledwie jednego katolika, a Meyers Gazetteer około 1905 roku podaje 327 mieszkańców — dokładnie tylu, ilu dziesięć lat wcześniej naliczono wyznawców obu Kościołów razem. Cmentarz założono w drugiej połowie dziewiętnastego wieku na powierzchni około dwudziestu arów i otoczono kamiennym murem. Leży w lesie, po południowej stronie polnej drogi z Wysokiego do Brzeźna Lęborskiego, jakieś dziewięćset metrów na zachód od dawnej…