Wysokie — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Wysokiem leży w lesie, po południowej stronie polnej drogi z Wysokiego do Brzeźna Lęborskiego, około dziewięciuset metrów na zachód od dawnej szkoły. Punkt wskazany przez Marka Drzewieckiego (54,63222 / 17,87748) określa położenie cmentarza. Założono go w drugiej połowie dziewiętnastego wieku na powierzchni około dwudziestu arów i otoczono kamiennym murem. Po 1945 roku, gdy odeszła ewangelicka, niemiecka ludność wsi, nekropolia została opuszczona i zarosła lasem — ocalałe fragmenty nagrobków trudno dziś odnaleźć. Wysokie, po niemiecku Hohenfelde, leżało w powiecie lęborskim (Kreis Lauenburg in Pommern), w rejencji koszalińskiej i prowincji Pomorze. Wysokie było folwarkiem, zanim stało się kolonią. W 1628 roku wymieniano tu dwór z jednym zagrodnikiem, zwany Hohenfeldischer Hof, który oddawał lęborskiemu proboszczowi cztery korce żyta i cztery owsa; las świetliński określano jako „ten po stronie Wysokiego”. Inwentarz starostwa lęborskiego z 1658 roku, wydrukowany przez Cramera, opisuje Wysokie jako folwark urzędu królewskiego i wylicza je na pierwszym miejscu wśród miejscowości należących do kościoła w Brzeźnie — obok samego Brzeźna, Świetlina oraz zapisanych po niemiecku Lanz, Relow i Kotzow, a także szlacheckiego dworu w Strzelęcinie. Zimą 1656 roku folwark spalono doszczętnie. Franz Schultz, streszczając ten sam przekaz, pisze, że ostały się tylko stara owczarnia i dom z bali. Dwa lata później pola Wysokiego znów obsiewano oziminą. W 1773 roku folwar…