Chrzanowo — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Chrzanowie leży na niewielkim wzniesieniu przy skrzyżowaniu dróg z Chrzanowa do Żurawińca i Wysokiego. Z opisu Marka Drzewieckiego wynika, że teren otacza kamienny mur. W 1784 roku Chrzanowo leżało półtorej mili na północny wschód od Lęborka. W pobliżu było wielkie bagno z jeziorem Schwarzesee. Groby zwrócone są w jednym kierunku, a w części przy drodze ułożone owalnie. Pod sporym starodrzewem, wśród którego wyróżnia się okazała tuja, kryje się około dwunastu dużych grobów i piętnastu pojedynczych. Są tu też nieliczne podstawy krzyży, w tym jedna dziecięca, oraz mogiły obwiedzione polnymi kamieniami. Najstarszy odnaleziony nagrobek pochodzi z 1867 roku — to piaskowcowa płyta dziecka, Augusta Schultza. Metalowe elementy z cmentarza zniknęły, a wraz z nimi większość napisów; ocalałe epitafia trudno dziś odszukać. Jedno mówi o pochowanych tu Auguście, zmarłym w 1918 roku, i Caroline z domu Schröder, zmarłej w 1927. Zachowały się także resztki drewnianego krzyża, konserwowanego niegdyś smołą, z metalową owalną tabliczką imienną zmarłego. Najpóźniejszy z odczytanych nagrobków, z 1943 roku, ma napis cyrylicą i upamiętnia Ukrainkę. Chrzanowo, po niemiecku Krahnsfelde, leży w gminie Łęczyce. Powstało jako jedna z trzech kolonii założonych za Fryderyka II, z inicjatywy księcia Maurycego z Anhaltu-Dessau, w rozległym lesie świetlińskim; dwie pozostałe to Bismark i Wysokie. Franz Schultz datuje osadnictwo na 1753 rok, w każdym razie przed 1756; w haśle o samej…