Pużyce — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Pużyce (po niemiecku Pusitz) to kaszubska wieś w gminie Łęczyce, wtopiona w kompleks Lasów Lęborskich. W 1356 roku komtur gdański Sweder von Pelland nadał Dobroszowi i Kirstaninowi wieś Pusicz obejmującą pięćdziesiąt włók na prawie chełmińskim, osadźcom przyznając zwyczajową dziesiątą włókę i trzeci grosz sądowy. W przywileju sądownictwo nad ludnością polską zakon zachował dla siebie. W 1437 roku Pużyce figurują jako niemiecka wieś chłopska licząca dwadzieścia dwa i pół haka, ale zwolnienie z czynszu ciągnęło się do 1440 roku, co Franz Schultz uważa za ślad podupadnięcia osady. W 1658 roku zostało z niej pięć włók — jedna sołtysia i cztery chłopskie; byli tu też dwaj ogrodnicy i młynarz. Z nazwiska wymienieni są: wolny sołtys Wandreck, gburzy Wandreck młodszy, Schillow i dwaj Radicke oraz ogrodnicy Grube. Młyn pużycki czynszował dwanaście korców żyta. O tutejszych ewangelikach mówi Słownik geograficzny Królestwa Polskiego. W haśle „Pużyce” przytoczono za wizytacją Rybińskiego stan z 1780 roku: 6 katolików i 28 ewangelików, przy parafii katolickiej w Rozłazinie. W haśle o dobrach Płociczno ten sam Słownik wymienia Pużyce w wykazie osad, z sześcioma osadami i 222 morgami. W 1784 roku Pużyce leżały dwie mile na północny wschód od Lęborka. Mieszkali tu sołtys wolny, czterech gospodarzy, dwóch zagrodników i chałupnik-budnik — razem dziewięć dymów; wieś należała do parafii w Brzeźnie Lęborskim (Bresen). Na początku dwudziestego wieku wieś liczyła 148 mieszkańców i należała do obwo…