Borkowo Lęborskie

Z Wikipedii (PL)

Borkowo Lęborskie, dawniej Groß Borkow, leży w gminie Choczewo, w powiecie wejherowskim; przed 1945 rokiem należało do powiatu lęborskiego (Kreis Lauenburg) w rejencji koszalińskiej, w prowincji Pomorze. Nazwa pojawia się w 1348 roku, gdy komtur gdański Gerhard von Stegen nadał dobra rycerskie Borkowo i Roszczyce Bartuszowi de Rossytz na prawie magdeburskim, a w 1537 roku Borkowo wymieniono wśród majątków rodu von Jatzkow w ziemi lęborskiej. W obu zapisach mowa o „Borkowie”, bez odróżnienia Wielkiego od Małego. Wieś była majątkiem rycerskim rodziny von Tesmar i własnego kościoła nie miała. Spis z 1895 roku wykazał tu 129 ewangelików, bez katolików; ewangelicy należeli wówczas do parafii w Salinie (Saulin), katolicy do Lęborka. W Zwartowie mieścił się wtedy urząd stanu cywilnego dla Borkowa. W Zwartowie (Schwartow) parafię utworzono w 1902 roku, na podstawie dokumentu z 14 i 23 listopada 1901 roku. Sąsiednie Borkówko (Klein Borkow) liczyło w tym samym spisie 82 ewangelików i pięciu katolików, przy tej samej parafii w Salinie. Meyers Orts- und Verkehrs-Lexikon podaje dla Borkowa 131 mieszkańców około 1900 roku. W Borkowie jest rodowy cmentarz von Tesmarów z kaplicą grobową wzniesioną w 1857 roku z kamienia polnego i cegły; spoczął w niej między innymi Alexander Wojciech Christian von Tesmar. Kaplicę grobową wzniesiono po śmierci pierwszego z pochowanych tu członków rodziny von Tesmar. Spoczęły w niej trzy osoby, w cynowych sarkofagach: Alexander Wojciech Christian von Tesmar,…