Borkowo Lęborskie

Z Wikipedii (PL)

Borkowo Lęborskie, dawniej Groß Borkow, leży w gminie Choczewo, w powiecie wejherowskim; przed 1945 rokiem należało do powiatu lęborskiego (Kreis Lauenburg i. Pom.) w rejencji koszalińskiej, w prowincji Pomorze — na terenie od XVI wieku zluteranizowanym. Nazwa pojawia się już w 1348 roku, gdy komtur gdański Gerhard von Stegen nadał dobra rycerskie Borkowo i Roszczyce Bartuszowi de Rossytz na prawie magdeburskim, a w 1537 roku Borkowo wymieniono wśród majątków rodu von Jatzkow w ziemi lęborskiej. 🟡 W obu zapisach mowa po prostu o „Borkowie”, bez odróżnienia Wielkiego od Małego. Wieś była majątkiem rycerskim rodziny von Tesmar i własnego kościoła nie miała. Spis z 1895 roku wykazał tu 129 ewangelików i ani jednego katolika; ewangelicy należeli wówczas do parafii w Salinie (Saulin), katolicy do Lęborka, a urząd stanu cywilnego mieścił się w Zwartowie. Samą parafię w Zwartowie (Schwartow) utworzono dopiero w 1902 roku, na podstawie dokumentu z 14 i 23 listopada 1901 roku. Sąsiednie Borkówko (Klein Borkow) liczyło w tym samym spisie 82 ewangelików i pięciu katolików, przy tej samej parafii w Salinie. Meyers Orts- und Verkehrs-Lexikon podaje dla Borkowa 131 mieszkańców około 1900 roku. Realną pamiątką ewangelicką jest rodowy cmentarz von Tesmarów z kaplicą grobową wzniesioną w 1857 roku z kamienia polnego i cegły; spoczął w niej między innymi Alexander Wojciech Christian von Tesmar. W 1932 roku cmentarz powiększono do około 50 na 50 metrów i obsadzono cisami. Po 1945 roku nekropo…