Osieki Lęborskie — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Osieki Lęborskie, dawniej Ossecken, leżą na dawnym pograniczu Pomorza. Przed 1945 rokiem należały do powiatu lęborskiego (Kreis Lauenburg i. Pom.) w rejencji koszalińskiej, w prowincji Pomorze, i miały własny urząd stanu cywilnego (Standesamt) oraz okręg urzędowy (Amtsbezirk Ossecken). Była to dawna wieś biskupia z prawem do bursztynu wyrzucanego przez morze. Wieś była silnie ewangelicka: stanowiła samodzielną parafię (Kirchspiel Ossecken) z własnym kościołem parafialnym, 🔴 datowanym rozmaicie — jako barokowa świątynia murowana z 1740 roku albo, u Schultza, jako kościół wzniesiony po 1726 roku, z organami z 1826. Katolicy przed 1945 rokiem należeli do parafii w Żarnowcu (Zarnowitz), co potwierdza spis powszechny z 2 grudnia 1895 roku, notujący tu 390 ewangelików i 4 katolików. Według Meyersa około 1905 roku mieszkały tu 332 osoby, a *Słownik geograficzny* notował w 1877 roku 376 mieszkańców wyznania ewangelickiego oraz — w okolicy — ludność polską i katolicką, której liczby nie podał. Dzieje tutejszego kościoła sięgają czasów przed Reformacją; Cramer zaliczał świątynie szlacheckie tej ziemi, wśród nich osiecką, do budowli z czasów krzyżackich, a Schultz datował pierwszy kościół na około 1400 rok. Ks. Jakub Fankidejski zapisał, że Osieki należały wówczas do biskupów kujawskich, którzy zapewne ufundowali tu świątynię, a w 1566 roku biskup Wolski sprzedał Osieki razem z Charbrowem Ernestowi Wejherowi; ten jako patron nie wypuścił kościoła z rąk ewangelickich, a od 1621 roku wył…