Borkowo — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Borkowo (niemieckie Borkau) było dobrami i leśnictwem opactwa cystersów w Pelplinie, a po przejęciu przez rząd pruski oddano je w wieczystą dzierżawę. Wieś jest bardzo stara: wzmiankowano ją już za księcia pomorskiego Grzymisława, przed rokiem 1200, i miała wtedy w pobliżu stary gród warowny zwany Skosowem, a w 1274 roku książę Mestwin II podarował ją cystersom — właśnie wtedy, gdy przenosili się z Pogódek do Pelplina. Zakonnicy bardzo tę wieś polubili: opaci i przeorowie, jadąc do Wielkopolski albo do Warszawy, zwykle w Borkowie nocowali, a młodsi bracia spędzali tu wakacje. W parafialnym porządku Borkowo należało do Nowej Cerkwi — wizytacja biskupa Hieronima Rozrażewskiego wymienia je wśród dziewięciu wsi tej parafii — i było wówczas dzierżawionym majątkiem: „Borkowo, praedium D. Pawlowski”, sami zagrodnicy, dziesięciny żadnej, za to hojne jałmużny pani Pawłowskiej. Do 1659 roku klasztor wypuszczał wieś w dzierżawę, a od tego roku objął gospodarstwo sam i osadził tu na stałe jednego z cystersów jako ekonoma. To dla niego i dla licznego roboczego ludu postawiono murowaną kaplicę — stała na dziedzińcu między spichlerzem a dworem, z którym była połączona, miała na dachu wieżyczkę, a dzwonek co rano wołał na Mszę; w niedziele i święta milczał, bo ksiądz jechał wtedy do Pelplina. Za patrona kaplica miała świętego Jakuba Apostoła, a papież Innocenty XII udzielił w 1698 roku na ten dzień odpustu zupełnego na dziesięć lat. 📌 Pod koniec osiemnastego wieku miejsce zasłynęło podaniem…