Stary Barkoczyn — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Stary Barkoczyn, po niemiecku Alt Barkoschin, leży w gminie Nowa Karczma w powiecie kościerskim, a przed wojną należał do Kreis Berent w Prusach Zachodnich. Urząd stanu cywilnego i obwód urzędowy miał w Wielkim Klińczu (Groß Klinsch), a tutejsi ewangelicy należeli do parafii w Nowym Barkoczynie. Wieś miała własny, niewielki cmentarz ewangelicki — dziś poewangelicki — w obrębie zabudowy; w OpenStreetMap podpisano go „Cmentarz Poewangielicki”. Od cmentarza parafialnego w Nowym Barkoczynie dzieli go około 2,5 kilometra na południe i to dwa różne obiekty: parafia ewangelicka, kościół (obecnie rzymskokatolicki pod wezwaniem Matki Bożej Królowej Polski) oraz ujęty w ewidencji zabytków cmentarz ewangelicki z lat 1841–1960, zapisany w Narodowym Instytucie Dziedzictwa pod oznaczeniem PL.1.9.ZIPOZ.NID_E_22_CM.74920, znajdują się w Nowym Barkoczynie (Neu Barkoschin). Cmentarz w Starym Barkoczynie jest więc odrębną, wiejską nekropolią, a nie powtórzeniem tamtego wpisu. 🟡 Ostrożnie jednak: wypis ze *Słownika geograficznego* w tym samym rekordzie mówi, że to Stary Barkoczyn „ma ewangelicki kościół i szkołę”. Hasło opisuje stan z 1868 roku, a wykaz gmin z 1885 wskazuje już Nowy — możliwe więc, że siedziba się przeniosła, i wtedy oba przekazy są prawdziwe, tyle że o różnych latach. *Źródło: Gemeindelexikon für die Regierungsbezirke Allenstein, Danzig, Marienwerder, Posen, Bromberg und Oppeln, Heft II: Regierungsbezirk Danzig, Berlin 1912 (spis powszechny z 1 XII 1910).*