Stary Barkoczyn — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Stary Barkoczyn, po niemiecku Alt Barkoschin, leży w gminie Nowa Karczma w powiecie kościerskim (do 1920 roku: Kreis Berent w Prusach Zachodnich). Urząd stanu cywilnego i obwód urzędowy miał w Wielkim Klińczu (Groß Klinsch), a tutejsi ewangelicy należeli do parafii w Nowym Barkoczynie (Neu Barkoschin). Tak podaje wykaz parafii ewangelickich ze spisu powszechnego z 1 grudnia 1910 roku, a wcześniej Harnoch, wymieniając szkołę w Starym Barkoczynie wśród szkół tej parafii. W 1772 roku wszyscy mieszkańcy Starego Barkoczyna byli luteranami i Niemcami. Sołtys miał przywilej hrabiego Denhoffa z 3 lipca 1647 roku na dwie włóki; we wsi było ośmiu chłopów razem z karczmarzem, pastuch i komornik, a wieś liczyła 17 włók. Łąki dzierżawiono od Niedamowa (Jedno), a dziesięcinę płacono zarówno księdzu katolickiemu w Kościerzynie, jak i pastorowi w Szymbarku. Według Harnocha wiara ewangelicka wcześnie utorowała sobie drogę w tej okolicy. Harnoch podaje, że sprowadzeni przez dziedziców koloniści z Pomorza zbudowali kościół najpierw w Rekownicy, lecz gdy katolicki właściciel osadził w nim duchownego katolickiego, ewangelicy wznieśli za pozwoleniem starosty kościerskiego drugą świątynię — w Nowym Barkoczynie. Do połowy XIX wieku była ona filią parafii w Szymbarku. Szachulcowy kościół, według napisu na słupie na szczycie wieży ukończony w 1797 roku, Harnoch zastał podparty, z jednym dzwonem i organami o dwunastu rejestrach. Według Słownika geograficznego parafia liczyła w 1868 roku 2143 dusze w …