Kobysewo — cmentarz ewangelicki
Kobissau (nazistowska zmiana 1942–1945: Kobelsdorf)
- Zniszczony / zamknięty
- 1945
- Czy aktywny dziś
- Nie / zniszczony / nieużywany
- Powiat
- kartuski
- Typ
- Cmentarz
- Denominacja
- ewangelicka
Z Wikipedii (PL)
Dawny cmentarz ewangelicko-augsburski w Kobysewie, w gminie Przodkowo w powiecie kartuskim, pochodzi z drugiej połowy XIX wieku. Ewidencja konserwatorska zna go z karty spisanej 30 października 1985 roku. W rejestrze zabytków cmentarz nie figuruje. Sam cmentarz leży na terenie zalesionym, poza zwartą zabudową wsi. Układ kompozycyjny się nie zachował, teren porastają samosiewy, a nagrobki są zdewastowane. Powiatowy program opieki nad zabytkami zaleca prace porządkowe, usunięcie samosiewów i uczytelnienie nagrobków. Kobysewo (Kobissau) było w czasach krzyżackich wsią na prawie niemieckim w gdańskim urzędzie leśnym, płacącą 12 skojców czynszu. W Kobysewie około 1440 roku 12 z 36 łanów leżało pusto. Wiadomość o hucie szkła i wielkiej kuźnicy żelaza na 24 łanach z 1442 roku pochodzi z dokumentu, który według Theodora Hirscha nosi znamiona późniejszego fałszerstwa i nie nadaje się do użytku. Według pruskich ksiąg hipotecznych Kobysewo należało do Mikołaja Czarlińskiego, potem do jego syna Mikołaja Ludwika, a od 1785, ściślej 1788 roku, do wnuka Piotra Schedlin-Czarlińskiego. W wykazie wasali z lat 1774–1775 dziedzicem mieszkającym w Kobysewie jest 57-letni Ludwik Czarliński z synami Piotrem (28 lat) i Stanisławem (17 lat). Urzędowy spis miejscowości rejencji gdańskiej z 1820 roku notuje 156 mieszkańców: 11 luteranów i 145 katolików. Ewangelicy z Kobysewa należeli najpierw do parafii w Przyjaźni (Rheinfeld), a w 1856 roku przydzielono ich do nowo założonej parafii ewangelickiej w …
Źródła zewnętrzne
- Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie) — ewidencja konserwatorska
- Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. IV, hasło „Kobysewo” — źródło drukowane
- Gemeindelexikon für die Regierungsbezirke Allenstein, Danzig, Marienwerder, Posen, Bromberg und Oppeln, Heft II: Regierungsbezirk Danzig, Berlin 1912 (spis powszechny z 1 XII 1910) — źródło drukowane
- Skorowidz miejscowości Rzeczypospolitej Polskiej, t. XI: Województwo pomorskie, Główny Urząd Statystyczny, Warszawa 1926 (spis z 30 IX 1921) — źródło drukowane
- „Uebersicht der Bestandtheile und Verzeichniss aller Ortschaften des Danziger Regierungs-Bezirkes”, Danzig 1820 — spis urzędowy
- M. Bär, „Der Adel und der adlige Grundbesitz in Polnisch-Preußen zur Zeit der preußischen Besitzergreifung”, Leipzig 1911, nr 653 (s. 26), nr 1441 (s. 151) — źródło drukowane
- Topographisch-statistisches Handbuch des Regierungs-Bezirks Danzig, Danzig 1869, s. 112–113, pozycja 181 — źródło drukowane
- Th. Hirsch, „Geschichte des Karthauser Kreises bis zum Aufhören der Ordensherrschaft”, „Zeitschrift des Westpreußischen Geschichtsvereins”, z. 6 (1882), s. 42, 45–46 — źródło drukowane
- „Die evangelischen Kirchengemeinden in Ostpreußen und Westpreußen in den Pfarr-Almanachen von 1912 und 1913”, wyd. 2, Hamburg 2000 (Sonderschrift 59), almanach Prus Zachodnich 1913, s. 31 — źródło drukowane
- „Westdeutsche Zeitung”, 8 października 1896 roku, s. 3 (obraz strony: Universitäts- und Landesbibliothek Bonn, Deutsches Zeitungsportal) — źródło drukowane
- „Der Reichsbote” (Berlin), 21 września 1897 roku, s. 10 (obraz strony: Staatsbibliothek zu Berlin, Deutsches Zeitungsportal) — źródło drukowane
- „Königsberger Hartungsche Zeitung” (Königsberg), 30 czerwca 1902 roku, s. 6 (obraz strony: Staatsbibliothek zu Berlin, Deutsches Zeitungsportal) — źródło drukowane
- „Der Reichsbote” (Berlin), 20 lutego 1917 roku, s. 4 (obraz strony: Staatsbibliothek zu Berlin, Deutsches Zeitungsportal) — źródło drukowane
- W. Heidn, „Die Ortschaften des Kreises Karthaus/Westpr. in der Vergangenheit”, Marburg 1965, s. 261 — źródło drukowane
Połączone źródła: koscioly_json
Zauważyłeś błąd, znasz historię obiektu, masz zdjęcia z archiwum rodzinnego? Napisz — każda informacja idzie do bazy z atrybucją źródła. Baza w budowie.