Nowa Sikorska Huta — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Nowa Sikorska Huta — po niemiecku Neuhütte, w latach 1939–1945 Sickerner Neuhütte, a w międzywojniu Nowahuta Sikorska — leży w gminie Stężyca. Do 1920 roku należała do powiatu kartuskiego (Kreis Karthaus) w rejencji gdańskiej, w Prusach Zachodnich, i do obwodu urzędowego Szymbark. Człon „Huta” wiąże się z siedemnastowiecznym wytwarzaniem węgla drzewnego i potażu; sama Sikorska Huta notowana jest od 1687 roku. Urzędowy podręcznik rejencji gdańskiej z 1869 roku nie opisywał *Neuhütte* osobno, lecz odsyłał do hasła *Sykorschin* (majątek rycerski), w którym osadę wymieniono razem z *Althütte* i *Lupinenhof*. Dla *Sykorschin* podawał 31 budynków mieszkalnych i 373 mieszkańców, w tym 144 ewangelików i 229 katolików. Wymieniał tam 21 gospodarstw chłopskich i cztery zagrody chałupnicze. W tym podręczniku dzieci przypisano do okręgu szkolnego w Gołubiu. Spis powszechny z 1 grudnia 1885 roku nie wyodrębnia Nowej Sikorskiej Huty jako osobnej gminy, lecz ujmuje ją razem z sąsiednimi osadami. W skorowidzu miejscowości jest ona osadą obwodu dworskiego Sikorzyno, po niemiecku Sykorschin, w powiecie kartuskim pod pozycją 189. W całym tym obwodzie mieszkało wówczas 310 osób — 107 ewangelików i 203 katolików; w tej samej jednostce leżała Stara Sikorska Huta, licząca trzynaście budynków mieszkalnych i 83 mieszkańców. Nowa Sikorska Huta miała jedenaście budynków mieszkalnych i także 83 mieszkańców. W sąsiednich hutach tej samej parafii ewangelickiej, w Kapellenhütte, mieszkało 163 ewangelików …