Tokary — miejsce pocmentarne po grobowcu rodowym
Tockar
- Zniszczony / zamknięty
- 1945
- Czy aktywny dziś
- Nie / zniszczony / nieużywany
- Powiat
- kartuski
- Typ
- Cmentarz
- Denominacja
- ewangelicka
Z Wikipedii (PL)
Tokary w gminie Przodkowo były majątkiem rycerskim na Kaszubach, w powiecie kartuskim. Słownik geograficzny notuje tu w 1885 roku 185 mieszkańców, w tym 123 katolików i 62 ewangelików, a przy dworze owczarnię i hodowlę bydła rasy wschodniofryzyjskiej. Z 719 hektarów majątku 396 przypadało na rolę orną, 75 na łąki, a 140 na las. Przy majątku istniał osobny grobowiec — dawny grobowiec rodowy właścicieli Tokar. Urzędowy podręcznik rejencji gdańskiej z 1869 roku przedstawiał *Tockar* jako majątek rycerski z 16 budynkami mieszkalnymi. Mieszkańców było wtedy 199, w tym 60 ewangelików i 139 katolików. Miejscowość miała własny okręg szkolny. Słownik geograficzny w tym samym haśle pisze o dziedzicu nazwiskiem Lesse, notowanym w 1858 roku; formę „Liss” przytacza forum eksploracyjne. Jakub Fankidejski, spisując utracone kościoły i kaplice diecezji chełmińskiej, zanotował, że kaplicę w Tokarach — domową i katolicką — utrzymywał dziedzic Kczewski, starosta starogardzki, w tym samym czasie co Wolscy kaplicę w sąsiednim Niestępowie, czyli w drugiej połowie XVII i w XVIII wieku. Wyznania ewangelickiego rodziny późniejszych właścicieli nie znaleziono w źródłach. Urzędowy spis miejscowości rejencji gdańskiej z 1820 roku notuje w Tokarach 99 mieszkańców: 8 luteranów i 91 katolików, przy parafii luterańskiej w Przyjaźni (Rheinfeld). Tę samą parafię podaje wykaz gmin ze spisu z 1 grudnia 1885 roku, w którym Tockar figuruje wśród obwodów dworskich powiatu kartuskiego; majątek liczył wtedy 17 do…
Źródła zewnętrzne
- Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie) — ewidencja konserwatorska
- Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, t. XII, hasło „Tokary” — źródło drukowane
- „Uebersicht der Bestandtheile und Verzeichniss aller Ortschaften des Danziger Regierungs-Bezirkes”, Danzig 1820 — spis urzędowy
- E. Seyfert (oprac.), „Güter-Adreßbuch für die Provinz Westpreußen” (Niekammer's Güter-Adreßbücher, t. II), wyd. 2, Leipzig 1912, s. 49 — źródło drukowane
- M. Bär, „Der Adel und der adlige Grundbesitz in Polnisch-Preußen zur Zeit der preußischen Besitzergreifung”, Leipzig 1911, nr 637 (s. 25), nr 1500 (s. 170) — źródło drukowane
- Topographisch-statistisches Handbuch des Regierungs-Bezirks Danzig, Danzig 1869, s. 135, pozycja 427 — źródło drukowane
- Th. Hirsch, „Geschichte des Karthauser Kreises bis zum Aufhören der Ordensherrschaft”, „Zeitschrift des Westpreußischen Geschichtsvereins”, z. 6 (1882), s. 39, 60 — źródło drukowane
- „Handbuch des Grundbesitzes in Westpreussen”, Danzig 1891, s. 28 — źródło drukowane
- „Westpreussisches Güter-Adressbuch”, Stettin 1903, s. 34–35 — źródło drukowane
- „Handbuch des Grundbesitzes”, Prusy Zachodnie, 1909, s. 64 — źródło drukowane
- E. Seyfert (oprac.), „Güter-Adreßbuch für die Provinz Westpreußen” (Niekammer's Güter-Adreßbücher, t. II), wyd. 2, Leipzig 1912, s. 48–49 — źródło drukowane
- „Księga adresowa Polski (wraz z w. m. Gdańskiem) dla handlu, przemysłu, rzemiosł i rolnictwa”, Warszawa 1928, s. 1223 — źródło drukowane
- „Die evangelischen Kirchengemeinden in Ostpreußen und Westpreußen in den Pfarr-Almanachen von 1912 und 1913”, wyd. 2, Hamburg 2000 (Sonderschrift 59), almanach Prus Zachodnich 1913, s. 38 — źródło drukowane
Połączone źródła: koscioly_json
Zauważyłeś błąd, znasz historię obiektu, masz zdjęcia z archiwum rodzinnego? Napisz — każda informacja idzie do bazy z atrybucją źródła. Baza w budowie.