Stara Huta — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Stara Huta — po kaszubsku Starô Hëta — jest leśną kolonią w gminie Przywidz, a jej cmentarz poewangelicki leży przy ulicy Perłowej, na działce numer 19. Gminna ewidencja zabytków notuje go pod pozycją 180, wojewódzka — pod pozycją 157; w obu figuruje jako „cmentarz ewangelicki”. Odrębny cmentarz ewangelicki istniał w sąsiedniej Czarnej Hucie, przy ulicy Błękitnej. Według pruskich ksiąg hipotecznych Stara Huta była pustkowiem dóbr Klonowo (Klanau), które należały do Anny Kalkstein z domu Pawłowskiej, od 1751 roku do Adama Kanden-Trzcińskiego, a od 1768 roku do jego syna Franciszka Ksawerego. W Mariensee, dzisiejszym Przywidzu, kościół parafii ewangelickiej wznoszono od 1830 roku i poświęcono w 1832 roku; parafia do 1945 roku podlegała Kościołowi unijnemu, zwanemu też staropruskim. Agathon Harnoch notuje w tej parafii 4257 dusz i dwadzieścia cztery cmentarze ewangelickie; wśród miejscowości szkolnych parafii wymienia Althütte. W Przywidzu stoi dziś dawny kościół ewangelicki, obecnie rzymskokatolicki, zbudowany w 1909 roku. Własnej świątyni Stara Huta nie miała. Urzędowy podręcznik rejencji gdańskiej z 1869 roku nie opisywał *Althütte* osobno, lecz odsyłał do hasła *Mariensee* (majątek rycerski), w którym wieś wymieniono wśród osad okręgu dworskiego. Dla całego okręgu podawał 206 budynków mieszkalnych i 1473 mieszkańców, w tym 1273 ewangelików i 200 katolików. Wymieniał tam cztery folwarki, 81 gospodarstw chłopskich i 61 zagród chałupniczych. Ewangelicy należeli do parafii w …