Czapielsk — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Cmentarz ewangelicki w Czapielsku, po niemiecku Groß Czapielken, w gminie Kolbudy, założono na początku dwudziestego wieku; po 1945 roku stał się nieczynny. Leży poza zabudowaniami wsi, na terenie płaskim i zadrzewionym; od południowego zachodu przylega do cmentarza grzebalnego. Powierzchnia wynosi dwadzieścia arów, rzut zbliżony do prostokąta, a na osi wejścia poprowadzono — niecentralnie — aleję lipową: jedenaście lip i jeden klon. Średniowieczne dzieje majątku przedstawił historyk Theodor Hirsch. Według niego Czapielsk był dobrem rycerskim na prawie chełmińskim: w wykazie takich dóbr stoi na pierwszym miejscu z datą 1323. W 1324 roku dobra odkupił od dawnych właścicieli Hans von Sevitz. Panowie z Czapielska jako jedyni w okręgu gdańskim pełnili ciężką służbę konną. Przez wiele lat wiedli spór z sąsiednimi panami z Łapina, którzy od krewnej panów czapielskich, wbrew woli właścicieli głównego majątku, kupili część dóbr czapielskich. Granice ustaliła na nowo komisja powołana przez gdańskiego komtura Hermanna Gansa, sprawującego ten urząd w latach 1419–1421. W 1448 roku Stefan z Czapielska sprzedał szpitalowi świętej Elżbiety w Gdańsku za 320 grzywien należącą do niego połowę Jeziora Łapińskiego wraz z przyległymi gruntami. Na zjeździe stanów w Kwidzynie 15 czerwca 1452 roku odnotowano, że spośród szlachty okręgu gdańskiego przy stanach trwał już tylko on. W październiku 1459 roku gubernator oddał mu pod komendę oddział wojska. Hirsch nie rozróżnia Wielkiego i Małego Czapiels…