Czerniki — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Czerniki, po niemiecku Czernikau, były dawnym majątkiem dworskim w powiecie kościerskim (Kreis Berent). Czerniki leżały w rejencji gdańskiej i prowincji Prusy Zachodnie. Słownik geograficzny nazywa miejscowość bardzo starą: w 1258 roku książę Sambor II zapisał ją cystersom, których osadził w Pogódkach, a którzy przenieśli się później do Pelplina. Wieś należała do klucza pogódkowskiego. Mieszkańcy stosunkowo długo rządzili się prawem polskim, bo prawo chełmińskie wprowadził w 1432 roku opat pelpliński Piotr Honigfeld. W 1772 roku folwarki Kobylla i Czernikau prowadził sam klasztor pelpliński. Po kasacie klasztoru Czerniki wydano w 1781 roku w wieczystą dzierżawę. W XIX wieku przy dworze osiedlili się niemieccy, w większości ewangeliccy koloniści. Urzędowy spis miejscowości rejencji gdańskiej z 1820 roku notuje we wsi 94 mieszkańców: 72 luteranów i 22 katolików. Wieś liczono wtedy razem z osadą Małe Czerniki. W 1820 roku i w 1885 roku ewangelicy należeli do parafii w Nowych Polaszkach (Neu-Paleschken). W kolumnie parafii ewangelickiej wykazu gmin z 1885 roku nazwa Pogódek nie pada ani razu. Słownik geograficzny podaje 131 ewangelików i 15 katolików przy 12 domach mieszkalnych i 2447 morgach areału. Pruski wykaz gmin ze spisu z 1 grudnia 1885 roku podaje dla obszaru dworskiego 143 mieszkańców, z czego 84 ewangelików i 59 katolików. Katolicy z Czernik należeli do parafii rzymskokatolickiej w Pogódkach (Pogutken). W Zamku Kiszewskim (Schloss Kischau) mieścił się urząd stanu cywi…