Pałubin — cmentarz ewangelicki
Groß Pallubin
- Czy aktywny dziś
- Nie / zniszczony / nieużywany
- Powiat
- kościerski
- Typ
- Cmentarz
- Denominacja
- ewangelicka
Z Wikipedii (PL)
Pałubin, po niemiecku Groß Pallubin, dawniej Pałubino, a w dokumentach Pelowe albo Polubin, leżał w powiecie kościerskim (Kreis Berent), w rejencji gdańskiej, nad małą strugą uchodzącą do Wierzycy. *Słownik geograficzny* opisuje go jako wieś szlachecką z jedną posiadłością, młynem i tartakiem, karczmą i szkołą ewangelicką, z osiemnastoma gburskimi posiadłościami i trzema zagrodami na 2153 morgach; w 1868 roku mieszkało tu 295 osób — 273 ewangelików i 22 katolików — w 30 domach. Według pruskich ksiąg hipotecznych Pałubin odziedziczył w 1723 roku Franciszek Czapski, potem jego córka Ludwika, zamężna Skórzewska; od 1799 roku należał do jej syna Józefa Drogosław-Skórzewskiego, od 1809 roku do jego synów, od 1818 roku do Ignacego Tadeusza Zachariasza Drogosław-Skórzewskiego, a od 1830 roku do Justyny z Wernikowskich, zamężnej Łukowicz. W wykazie wasali z lat 1774–1775 figuruje wśród dóbr 62-letniego Michała Skórzewskiego. Lustracja pruska z 1772 roku zapisała, że majątek wraz z pustkowiem Pałubinkiem należał do katolika, szambelana i dawnego starosty Skorzewskiego ze Starych Polaszek, „mieszkańcy zaś są ewangelicy”. Mieszkało tu wtedy trzynastu gburów, w tym sześciu półgburów, a ponadto młynarz, karczmarz, dwóch zagrodników, kowal i pastuch; folwarku nie było. W 1772 roku w Pałubinie był młynarz, który zapłacił 800 florenów wkupnego, i karczmarz; folwarku ani pańszczyzny nie było. Urzędowy spis miejscowości rejencji gdańskiej z 1820 roku notuje tu 71 mieszkańców: 69 luteranów i …
Źródła zewnętrzne
- Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie) — ewidencja konserwatorska
- Gminny program opieki nad zabytkami gminy Stara Kiszewa — kwerenda workflow
- Gminny Program Opieki nad Zabytkami Gminy Stara Kiszewa na lata 2024–2027 (uchwała nr XVI/117/2025 z 29 października 2025 roku, Dz. Urz. Woj. Pomorskiego 2025, poz. 3926) — źródło urzędowe
- Gemeindelexikon für die Provinz Westpreussen, spis powszechny z 1 XII 1885, Kreis Berent — źródło drukowane
- Gemeindelexikon für die Regierungsbezirke Allenstein, Danzig, Marienwerder, Posen, Bromberg und Oppeln, Heft II: Regierungsbezirk Danzig, Berlin 1912 (spis powszechny z 1 XII 1910) — źródło drukowane
- „Uebersicht der Bestandtheile und Verzeichniss aller Ortschaften des Danziger Regierungs-Bezirkes”, Danzig 1820 — spis urzędowy
- M. Bär, „Der Adel und der adlige Grundbesitz in Polnisch-Preußen zur Zeit der preußischen Besitzergreifung”, Leipzig 1911, nr 89 (s. 5), nr 1199 (s. 81) — źródło drukowane
- Topographisch-statistisches Handbuch des Regierungs-Bezirks Danzig, Danzig 1869, s. 22, pozycja 199 — źródło drukowane
- H. Schuch, „Die Zustände der Landbevölkerung im Kreise Berent am Schlusse der polnischen Herrschaft 1772”, „Zeitschrift des Westpreußischen Geschichtsvereins”, z. 15 (1886), s. 131 — źródło drukowane
- „Die evangelischen Kirchengemeinden in Ostpreußen und Westpreußen in den Pfarr-Almanachen von 1912 und 1913”, wyd. 2, Hamburg 2000 (Sonderschrift 59), almanach Prus Zachodnich 1913, s. 44 — źródło drukowane
Połączone źródła: koscioly_json
Zauważyłeś błąd, znasz historię obiektu, masz zdjęcia z archiwum rodzinnego? Napisz — każda informacja idzie do bazy z atrybucją źródła. Baza w budowie.