Pałubin — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Pałubin, po niemiecku Groß Pallubin, dawniej Pałubino, leżał w powiecie kościerskim (Kreis Berent), w rejencji gdańskiej. 📌 Lustracja pruska z 1772 roku zapisała o wsi rzecz uderzającą: majątek należał do katolika, szambelana Skorzewskiego ze Starych Polaszek, „mieszkańcy zaś są ewangelicy”. Ta przewaga utrzymała się przez stulecie. Spis z 1 grudnia 1885 roku wykazał w Pałubinie 305 mieszkańców: 257 ewangelików, czterdziestu katolików i ośmioro Żydów. 🟡 Około 1900 roku wieś miała liczyć blisko czterysta osób — tej liczby nie potwierdza ani wykaz gmin z 1885 roku, ani spis parafii ewangelickich z 1910 roku, który ludności w ogóle nie podaje. W sąsiednim Małym Pałubinie proporcje były odwrotne i przynależność inna: 56 mieszkańców, z tego 13 ewangelików i 43 katolików, z parafią ewangelicką w Starogardzie. Ewangelicy z Pałubina należeli do parafii w Nowych Polaszkach (Neu Paleschken), katolicy do Starej Kiszewy, a urząd stanu cywilnego mieścił się w Zamku Kiszewskim. 📌 Nowe Polaszki to parafia stara, założona wkrótce po reformacji; zrujnowany kościół kazał tam odbudować w 1706 roku Karol XII, który miał wówczas we wsi kwaterę główną, a księgi sprzed 1729 roku spłonęły razem z plebanią w 1774 roku. Parafia liczyła około 3808 dusz i prowadziła szkoły w kilkunastu wsiach, w tym w Pałubinie. 📌 W 1890 roku własną gminę ewangelicką z księgami metrykalnymi zawiązano w pobliskich Pogódkach i to do niej spis z 1 grudnia 1910 roku przypisuje już Pałubin. Własnego kościoła ani kaplicy w…