Somonino — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Somonino — po niemiecku Semlin, po kaszubsku Somònino — leżało przed 1945 rokiem w powiecie kartuskim, w rejencji gdańskiej. Słownik geograficzny wywodzi je z dokumentu z 1241 roku, gdzie występuje jako Semanino i Semagnino. W wizytacji biskupa Hieronima Rozrażewskiego, w wykazie wsi płacących meszne kościołowi w Goręczynie, zapisano je krótko: „Semono, curia, nihil solvit, cum solvere teneatur” — dwór, który nic nie płaci, choć płacić powinien; druga redakcja tego samego wykazu nazywa je wprost folwarkiem kartuzów. Katolicy należeli tu do parafii w Goręczynie, a tutejsi protestanci do ewangelickiej parafii w Kartuzach, która usamodzielniła się w 1856 roku. Somonino figuruje wprost na liście miejscowości tej parafii. 🔴 Datowanie kartuskiej świątyni budzi wątpliwość. Powtarzane jest poświęcenie murowanego kościoła Lutra w 1887 roku, tymczasem Agathon Harnoch zastaje gminę jeszcze w refektarzu zniesionego klasztoru: refektarz oddano ewangelikom 4 września 1844 roku, do 1852 nabożeństwo odprawiał co cztery tygodnie pastor z Rheinfeld, a katolicki tumult, który miał mu przeszkodzić, musieli tłumić gdańscy huzarzy. Ołtarz i ambonę sprawiono ze składek i ze wsparcia Towarzystwa Gustawa Adolfa, organy poświęcono w 1854 roku, plebanię zbudowano w 1880. O nowym kościele Harnoch pisze tylko tyle, że kupiono pod niego plac i przyznano kolektę około 50 000 marek. Obie wersje zapisano; różnica pozostaje nierozstrzygnięta. 📌 Liczby układają się w wyraźną historię. W 1780 roku mieszkało t…