Starogard Gdański — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Dawny cmentarz ewangelicki w Starogardzie Gdańskim, po niemiecku *Preußisch Stargard*, leży przy ulicy Owidzkiej. Miasto było siedzibą powiatu — Kreis *Preußisch Stargard* w rejencji gdańskiej, w Prusach Zachodnich — i choć Kociewie pozostawało w większości polskie i katolickie, sam Starogard miał liczną gminę ewangelicką, w większości niemiecką, luterańską i unijną. W 1867 roku liczyła 2676 ewangelików, a około 1910 roku już blisko 4000 ewangelików niemieckojęzycznych. Spis z 1 grudnia 1885 roku zastał miasto podzielone niemal po połowie: na 6634 mieszkańców przypadało 3054 katolików i 3027 ewangelików, do tego 529 Żydów oraz 24 osoby innych wyznań chrześcijańskich. Ewangelicy mieli parafię na miejscu, w *Preußisch Stargard*, i to jej służył ten cmentarz. Farą katolicką był kościół świętego Mateusza. 🔴 Dalsze dzieje starogardzkich świątyń są w tym opisie zapisane niespójnie i czekają na rozstrzygnięcie: raz czytamy, że luteranie użytkowali przejściowo kościół świętej Katarzyny w drugiej połowie szesnastego wieku i że zwrócono go katolikom po przebudowie około 1802 roku, raz — że trzymali go od około 1599 roku prawnie, aż spłonął w 1642, i że wznieśli wtedy nowy zbór świętej Katarzyny przy rynku, stojący do dziś. Do tego mieli kościół świętego Jakuba, na pewno w 1557 roku, oddany katolikom około 1599. Agathon Harnoch prowadzi te wątki jeszcze inaczej i jego wersja jest najbardziej spójna: fara Mariacka wróciła katolikom w 1599 roku, święta Katarzyna pozostała ewangelicka, a …