Łukocin — cmentarz ewangelicki
Lukoschin
- Czy aktywny dziś
- Nie / zniszczony / nieużywany
- Powiat
- tczewski
- Typ
- Cmentarz
- Denominacja
- ewangelicka
Z Wikipedii (PL)
Łukocin, po niemiecku Lukoschin, to niewielka wieś dworska na Kociewiu. Łukocin miał majątek ziemski z zespołem dworsko-parkowym, którego właścicielami byli du Bois; w 1789 roku dobra trzymał Tuchołka. Przed 1920 rokiem Łukocin należał do powiatu tczewskiego (Kreis Dirschau) w rejencji gdańskiej, w prowincji Prusy Zachodnie, a w latach 1920–1939 leżał w granicach Drugiej Rzeczypospolitej, w województwie pomorskim. Według pruskich ksiąg hipotecznych Łukocin składał się z dwóch działów. Dział A należał do Dominika Owidzkiego, od 1756 roku do Franciszka Wybickiego, od 1765 roku do jego bratanka Jakuba Wybickiego, od 1783 roku do Agnieszki z Wybickich, zamężnej Tuchołki, od 1807 roku do jej synów, a od 1811 roku do Piotra Zakrzewskiego. Dział B należał do Ignacego Wagnera, od 1748 roku do Jana Pruszaka, od około 1767 roku do jego syna Józefa i dalej do Pruszaków, a od 1810 roku również do Piotra Zakrzewskiego. Od 1827 roku cały majątek należał do Karoliny Renate du Bois z domu Lesse, a potem do Hermanna du Bois. Według urzędowego podręcznika rejencji gdańskiej z 1869 roku majątek rycerski *Lukoschin* liczył 193 mieszkańców, w tym 59 ewangelików, 133 katolików i jednego baptystę. Stało w nim 15 budynków mieszkalnych. Ewangelicy należeli do parafii w Sobowidzu; katolicy — do parafii w Miłobądzu; dzieci należały do okręgu szkolnego w Dalwinie. Hasło Słownika geograficznego Królestwa Polskiego (tom piąty, lata osiemdziesiąte dziewiętnastego wieku) podaje 59 ewangelików wobec 133 k…
Źródła zewnętrzne
- Ewidencja cmentarzy Pomorza (Białe Karty konserwatorskie) — ewidencja konserwatorska
- Gmina Tczew — Łukocin [kopia archiwalna 2002-02-13] — kwerenda workflow
- Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Warszawa 1880–1902 — źródło drukowane
- M. Bär, „Der Adel und der adlige Grundbesitz in Polnisch-Preußen zur Zeit der preußischen Besitzergreifung”, Leipzig 1911, nr 1458 (s. 156) — źródło drukowane
- Topographisch-statistisches Handbuch des Regierungs-Bezirks Danzig, Danzig 1869, s. 211, pozycja 139 — źródło drukowane
- „Handbuch des Grundbesitzes in Westpreussen”, Danzig 1891, s. 70 — źródło drukowane
- E. Seyfert (oprac.), „Güter-Adreßbuch für die Provinz Westpreußen” (Niekammer's Güter-Adreßbücher, t. II), wyd. 2, Leipzig 1912, s. 30 — źródło drukowane
- „Księga Adresowa Obywateli Ziemskich Rzeczypospolitej Polskiej”, 1923, s. XXXV — źródło drukowane
- Wykaz imienny nieruchomości ziemskich przeznaczonych do przymusowego wykupu, Dz.U. 1936 nr 11 poz. 108, pozycja 123 — źródło drukowane
- Wykaz imienny nieruchomości ziemskich przeznaczonych do przymusowego wykupu, Dz.U. 1939 nr 12 poz. 65, pozycja 207 — źródło drukowane
- „Księga adresowa Polski (wraz z w. m. Gdańskiem) dla handlu, przemysłu, rzemiosł i rolnictwa”, Warszawa 1928, s. 1184 — źródło drukowane
- „Die evangelischen Kirchengemeinden in Ostpreußen und Westpreußen in den Pfarr-Almanachen von 1912 und 1913”, wyd. 2, Hamburg 2000 (Sonderschrift 59), almanach Prus Zachodnich 1913, s. 22 — źródło drukowane
Połączone źródła: koscioly_json
Zauważyłeś błąd, znasz historię obiektu, masz zdjęcia z archiwum rodzinnego? Napisz — każda informacja idzie do bazy z atrybucją źródła. Baza w budowie.