Łukocin — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Łukocin, po niemiecku Lukoschin, to niewielka wieś dworska na Kociewiu. Przed 1920 rokiem należała do powiatu tczewskiego (Kreis Dirschau) w rejencji gdańskiej, w prowincji Prusy Zachodnie, a w latach 1920–1939 leżała w granicach Drugiej Rzeczypospolitej, w województwie pomorskim. Życie wsi obracało się wokół majątku ziemskiego z zespołem dworsko-parkowym, którego właścicielami byli Du Bois. Miejscowi ewangelicy byli luteranami i wiernymi Kościoła unijnego; mennonici, z którymi bywają myleni, osiedlali się na Żuławach, a nie na Kociewiu, które pozostawało w większości polskie i katolickie. Ilu ich było, wiadomo z hasła Słownika geograficznego Królestwa Polskiego (tom piąty, lata osiemdziesiąte dziewiętnastego wieku): 59 ewangelików wobec 133 katolików. 📌 To samo hasło wskazuje dla wsi parafię katolicką w Miłobądzu. ⚠ Liczby wzięto z hasła, które zalicza Łukocin do powiatu starogardzkiego — taki był wtedy podział administracyjny. Cmentarz ewangelicki założono tu w 1922 roku, a więc już w okresie polskim; wiąże się on z niemiecką i ewangelicką mniejszością skupioną wokół majątku. Figuruje w gminnej ewidencji zabytków, na karcie cmentarza Narodowego Instytutu Dziedzictwa. Własnego kościoła ani domu modlitwy we wsi nie odnotowano — został po tutejszych ewangelikach wyłącznie cmentarz. 🟡 Parafia ewangelicka pozostaje nieustalona i wiadomo, dlaczego jej nie znajdujemy: wiersz spisu z 1885 roku, który podaje przynależność kościelną obu wyznań, w naszej kopii dla powiatu tczewskie…