Malbork — cmentarz przy kościele św. Jerzego (ob. MB Nieustającej Pomocy)

Z Wikipedii (PL)

Przy kościele świętego Jerzego przy ulicy Słowackiego w Malborku leżał dawny cmentarz ewangelicki. Świątynia stała na przedmieściu, poza murami, i była pierwotnie kościołem szpitalnym; gdy podczas oblężenia miasta w 1460 roku przedmieście spłonęło wraz ze szpitalem i kościołem, król Kazimierz przekazał w 1471 roku ruinę wraz z patronatem radzie miejskiej, a ta kościół odbudowała. Agathon Harnoch odnotował jeszcze w 1890 roku, że w hali na cmentarzu, w miejscu dawnego szpitala, stała niegdyś figura świętego Jerzego na koniu. Tutaj, a nie w farze, zaczęła się w Malborku Reformacja. Nabożeństwa ewangelickie odprawiano w kościele świętego Jerzego od 1526 roku i w tym samym roku powołano do niego Jakuba Knade, który wcześniej ożenił się i z powodzeniem zwiastował Ewangelię w gdańskim kościele świętego Piotra, a w 1534 roku, prześladowany, musiał ujść do Nidzicy, gdzie zmarł w 1564 roku. Przywilej religijny Zygmunta Augusta, wydany w Lublinie 14 maja 1569 roku, pozwalał ewangelikom głosić Ewangelię według Wyznania Augsburskiego w farze i chrzcić w niej, ale Sakrament Ołtarza zastrzegał właśnie dla prepozytury świętego Jerzego za murami. Gdy 3 czerwca 1594 roku farę odebrano ewangelikom, wspólnota została przy tym kościele na dobre. O skali tutejszej wspólnoty mówi statystyka kościołów ewangelickich Agathona Harnocha z 1890 roku. Malborską parafię — u Harnocha „Marienburg”, w diecezji malborskiej — prowadzono pod patronatem rady miejskiej; jej kościół miał dwa dzwony i organy z 18…