Lubochowo — cmentarz (ewangelickie)

Z Wikipedii (PL)

Lubochowo, po niemiecku Liebwalde, dawniej Lybenwalt, lokowano w 1299 roku, a w 1342 roku lokację odnowiono na prawie chełmińskim. Od 1752 do 1945 roku wieś należała do powiatu morąskiego w prowincji Prusy Wschodnie. To Powiśle: tutejsi ewangelicy należeli do Kościoła unijnego i wyrośli z luteranizmu, mennonici zaś, z którymi bywają myleni, osiedlali się na Żuławach. Kościół stoi tu od czasów krzyżackich. Gotycka bryła ceglana — z kamieniem polnym po stronie północnej, z czterokondygnacyjną wieżą, której najwyższa kondygnacja z parami okien półkolistych w półkolistej blendzie nawiązuje do sztuki romańskiej — od wschodu i północy nie ma okien: są tam małe blendy ostrołukowe, na których Adolf Boetticher dostrzegł jeszcze w końcu XIX wieku ślady malowideł. Nawa, pierwotnie znacznie niższa, zamknięta jest prosto. Wnętrze wyposażono w ambonę z około 1700 roku, ołtarz z około 1720 — Boetticher datuje go na ostatni okres baroku, początek XVIII wieku — a przy kościele od Reformacji w 1525 roku aż do 1945 roku sprawowano służbę Bożą po ewangelicku. Boetticher zapisał wprost: „die jetzt ev. Pfarrkirche zu Liebwalde”, kościół obecnie ewangelicki, w czasach katolickich należący do archiprezbiteratu dzierzgońskiego, pod patronatem królewskim. Wedle pruskiego przywileju pokojowego z 1249 roku świątynia miała najpierw stanąć trzy kilometry dalej, w Lyopiez — dzisiejszym Lippigu. Lubochowo stanowiło siedzibę parafii, należącej do Kościoła unii staropruskiej, a od 1635 roku było kościołem m…