Stara Dąbrowa — cmentarz ewangelicki

Z Wikipedii (PL)

Przy Starej Dąbrowie były dwa cmentarze wiejskie, położone niedaleko od siebie. Według monografii dawnych cmentarzy powiatu słupskiego późniejszy, założony w lesie na północny wschód od miejscowości — wskazują go mapy z 1935 roku — został „prawie zupełnie wyczyszczony” z kamieni nagrobnych. Wcześniejszy, dziewiętnastowieczny, leży przy drodze do Zagórzyczek i zachował jeden fragment pomnika: kamienny postument pod żeliwny, ażurowy krzyż. Serwis cmentarze.slupsk.pl opisuje je po obu stronach leśnego traktu do Zagórzyczek, około 90 metrów od siebie. Pierwszy wyznaczają wał ziemny i dęby, w narożniku leży granitowy głaz, a z nagrobków została jedna granitowa podstawa z fragmentem żeliwnego krzyża; drugi, na wzniesieniu, zachował podstawy pod żeliwne krzyże i betonowe obrysy mogił dziecięcych. Stara Dąbrowa, do 1945 roku Alt Damerow, leżała przy lesie, dwie mile na wschód od Słupska, w powiecie słupskim w rejencji koszalińskiej, i była jedną z osiemnastu dawnych wsi królewskich urzędu słupskiego. Według opisu Pomorza Ludwiga Wilhelma Brüggemanna z 1784 roku wieś, zapisana jako Damerow, należała wtedy do parafii w Zagórzycy (Sageritz) — wymieniono ją wśród wsi przypisanych do tamtejszego kościoła parafialnego (macierzystego), obok Karżniczki (Carstnitz) i owczarni Pappritzfelde. Brüggemann notował tu dziesięciu gospodarzy — sołtys był zarazem gajowym — i dwóch chałupników-budników; wieś liczyła 13 dymów. W spisie powszechnym z 2 grudnia 1895 roku zapisano tu 427 ewangelików i ani…